PortMim

SEÇİM

2009-01-23T15:36:00.005+02:00

"Söyle bakalım." dedi Peri.
"Yanında kendini evindeymiş gibi hissettiğin birini mi istersin?"
"Seni daha iyi insan yapan birini mi?"
"Ne kadar çatışırsan çatış aranızdaki tutkunun hiç bitmediği birini mi?"
"Yoksa, yanında kendin gibi olabildiğin birini mi?"
"İyi düşün." dedi Peri.
"Yalnızca birini seçebilirsin ancak."
"O yüzden, iyi düşün."

diyaloglar - PSİKOLOG ile SORU İŞARETLİ PEJMÜRDE

2008-07-19T09:53:00.000+03:00

Bu sefer karşısında kafasının karışıklığı saçlarına yansımış, düşünürken kafasını ovuşturmaktan saçları da darmadağın olmuş, yüzünde kocaman bir soru işareti ile oturan, kaybettiği birşeyi bulmak ister gibi sürekli sağa sola bakınan bir genç vardı. Ruhuyla beraber herşeyi de dağılmış bu pejmürdeyi toparlayıp görüşmeye başlamak adına, psikolog hafifçe boğazını temizler gibi yapar yapmaz genç nefes bile almadan konuşmaya başladı:

- Şu yaşıma geldim hala bulamadım ne aradığımı. Hatta daha sorumu bile soramadım. Sadece kafamda kocaman bir soru işareti, ait olduğu soruyu arıyorum. Üstelik bu arayışımla ilgili dermansızlığımın da köpek gibi farkındayım.
Ama işte umut fakirin ekmeği, ya olur da bulursam diye büyük küçük demeden her insanı kaldırıp bakıyorum altına..
Bazı insanlar da kendi arayışlarının cevabı olarak beni görüyorlar ya ona hepten şaşırıyor sonra da haylice kızıyorum. Onlara ben hala bu kadar cevapsızken beni kendi sorularını cevaplamaya mecbur kıldıkları, kendime de kendi sorularıma cevap aramayı bırakıp onların cevaplarına baktığım için...
Ama işte çok fena biliyorum bir yandan da. Bu benim için sanki benden iki-üç alt sınıfta okuyanların sınav sorularını cevaplamak gibi. Yaşının benden büyük olması, kadın ya da erkek olması da sorularının zorluk derecesinde fark yaratmıyor. Kendim dışında diğerlerinin soruları bir kalem oynatmalık benim için. Baktığım gibi görüyorum. Akıllı olanı da benim baktım mı gördüğümü görüyor. E bundan gayrı ne ister ki insan. Kendisi arayıp bulmak yerine biri ona ayna olmuş göremediği ona yansıtıyor.
Bakıp bakıp cevapları ayıklıyorlar benden. Bakıp bakıp cevaplıyorlar. Bakıp bakıp alıyorlar. İşin hamalı ben. Yorulan eden ben.
Bir de fenası bunu aşk zanneden kendi ışığından kör olanlar var. Onlar en narsistleri. Kendi yansımalarına aşık oluyorlar aslında. Aynayım ben onlar için fazlası değil. Cevap bulmaktan sıkıldım. Dayanamayıp cevabı söylemekten de.
Cevap olmaktan hele hepten sıkıldım. Bitmiyor da. Daha da sancılı, cevapsız bir hayat var önümde tükenesice.

O bunları anlatırken psikolog da her hareketini izliyordu. Genç transa geçmiş bir şekilde ileri geri gittikçe artan bir ivmeyle sallanarak anlatırken psikolog usulca yeni hastasının dosyasına başlığını attı: SORU İŞARETLİ PEJMÜRDE

2008-03-07T16:08:00.000+02:00

Bazı zaman çevremdekileri müsamereye "büyük" rolü oynamaya çıkmış çocuklar gibi görüyorum.

YAZI ATÖLYESİNDEN...

2008-03-07T11:59:00.000+02:00

Ondan ayrıldığım akşam, hayatımın en büyük kumarını oynadığımı henüz bilmiyordum. Aslında yaşamım boyunca birçok kereler böylesi bir anın kıyısında dolaşmıştım. Zaman zaman bunun girdaplarına düştüğüm de oldu. Ama bu kez, şimdi, o an, daha önce hiç duymadığım korkunun sırtımdaki tüyleri ürperttiği o an, işte o an, büyük bir kumarın arifesinde olduğumu hissetmiştim. Şimdi içinde bulunduğum durumdan geriye dönüp o ana tekrar baktığımda, karar vermek için havaya fırlattığımın, pek çok yüzeyi olan kemik bir zar değil de kendi geçmiş ve geleceğimin olduğunu görebiliyorum.
Onu gözyaşları içinde öyle ağlamaklı, öyle bitmiş ama öyle zehir gibi güzel terk ederken, hemen sonrasında tenini bir başka tende söndürecek olmanın verdiği hayasızlıkla "Hiç de zor değilmiş" dedim kendime.
"Hiç de zor değilmiş"...Bir kaç kez yinelendiğimde sesimin bana yabancılaştığını, giderek bu fikrin ruhumu daralttığını hissettim. Ruhumun bunca sığ bir çığlık atması önceki tüm yaşanmışlıklarıma ihanet gibi geldi. "Asıl ihanet bu." dedi içimdeki ses. Bu sesle birlikte sanki uzun süredir tuttuğum soluğumu salıvermiş gibi rahatlayarak arabama bindim ve kontağı çevirip gaza var gücümle bastım.
Bu günü ve günün bu saatini özellikle seçmiştim. Herkesin haftayı kapatıp, kazancın rolünü tüketmeye devrettiği bu cuma akşamında, kendisini daha yalnız hissetsin diye.

şiir : ÜÇLEME

2008-02-08T19:01:00.003+02:00

"Yaşamın kendisidir ölümü icad eden"
dedi ve gitti Azrail.
Anladığım günden beri
Ölmeye çalışıyorum.

"Daha fazla kalamam, benim sıram geliyor"
dedi ve gitti İsrafil.
Titrerken bacaklarım,
Secdelere kapandım.

"Bende aynı oyundayım. Benim Rolüm daha ağır"
dedi ve çöktü Şeytan.
Secde ederken önümde,
Saçlarını okşadım.

2007-10-08T09:47:00.001+03:00

Çoook yavaş geçiyor zaman çoook...

21-23 NİSAN 2007 YALOVA TATİLİ

2007-05-10T11:27:00.000+03:00

Varılan Keyifler

Açık havada balık yeme
Baba kucağına yatarak TV izleme ve uyuma
Annenin öpücükleri ile yatağa yatırılma ve yine uykuya dalma
Sabah erken kalkıp yatakta kitap okuma
Babanın senin için aldığı ekmeklerle yapılan, annenin hazırladığı mükellef kahvaltı
Bisiklete binme
Deniz kıyısına bisikletle giderek çıplak ayakla kumsal-deniz arası yürüme
Sonrasında kuma oturarak tüm sıcaklığını hissetme
Ellerinle kumda şekiller çizme, kumu hissederek denizin sesini dinleme
Bir kayığa yaslanıp kumun ve güneşin sıcaklığının keyfini çıkarma
Bir babanın kızına nasıl uçurtma uçurulacağını öğretmesini ve aralarındaki bağı izleme
Anne ve baba ile dağ evi ziyareti
Büyük hala ziyareti, hoş sohbet ve keşkek yemeği tatma
Haladaki kanaryanın müthiş ötüşü
Eskiye ait okul defterleri, kıyafetleri, Bilim Teknik dergilerini görüp yüzde kocaman bir gülümseme ile geçmişi anma
Müthiş İzmit körfezi manzarasını izleme
Araba ile çevre köy turları, doğa güzelliklerini görme
Babanın yazlarını geçirdiği eski aile çiftliği yerini ve hikayesini görme&dinleme
Akşam yemeğinde annenin yaptığı nefis dolmadan yeme
Alışveriş yapma
Pazar yeri gezme, baharda yeni çıkan meyve ve sebzeleri koklama
Kuzen-yenge ziyareti, hoş sohbet, özlem giderme
Gacık'taki arsanın güzelliğini görme ve şaşırma
Akşam yemeğinde mangal keyfi ve balkonda yemek yerken güneş batırma
Sonrasında çok keyifli baba sohbeti ve gece manzarası, güzel şarkılarla beraber şarkılara babayla beraber eşlik etme

Yapılan Nazlar

Babaya yenilecek balığı ayıklatma
Akşamın 20.30 unda babanın arkadaşının kapatılmış dükkanını açtırma ve işlem yaptırtma
Bisiklet binebilmek için anneye komşuya telefon ettirip komşunun oğlunun bisikletini istettirme
Bisikletle gezerken, anneye " şunu isterim, şunu isterim şunu şunu da isterim" diye akşam yenecek yemek siparişi verme
Babaya sırf ben seviyorum diye Yalova'ya gönderip sevdiğim ekmeklerden aldırtma
Anneye pazartesi işe giderken takmak için takı yaptırtma
Üşüyorum diye evde kalorifer yaktırtıp havayı tropikal iklim koşullarına getirme

Edilen Kayıplar

Cep telefonu
Ehliyet

parça 22: YA SEVMEYİ YA SEVİLMEYİ SEÇERSİN

2007-05-04T10:49:00.000+03:00

Yanılıyorsun, İdil. Ben hiçbir zaman kendimi ezilen zavallı konumunda düşünmedim. Aksine, tüm hayatımdan, aşkımdan büyük keyif aldım her zaman. Yaşadığım üzüntüler normal bir aşığın yaşadıklarını geçmedi ağırlığınca.
Nasıl anlatsam sana, bu tamamıyla bir seçim. Ya sevmeyi ya da sevilmeyi seçersin. Ben ilkini seçtim ve bu bence kesinlikle daha mutlu bir sonuç getirdi. Düşünsene, en azından baban gibi "keşke" lerim olmadı, pişmanlığım, hiç olmadı. Bilerek yaptım seçimimi. Bir hayal kırıklığı sonrası ikinci bir planı yaşamak olmadı hayatım.
Ben "her şeye rağmen" diyerek babanı sevmeyi seçtim. Beni başlarda sevmediğini bilerek. Ama koşulsuz sevince ve kendine inanınca tüm dünya senin istediğini vermeye odaklanıyor ya da sen beklentilerini sıfıra indirdiğin için her artı değer seni sonsuz mutlu ediyor. Babanın ilk beni kıskandığı zamanı hatırlıyorum. Ne kadar hoşuma gittiğini anlatamam. Ne kadar sevindiğimi. Bu, beni sahiplenmeye ve istemeye başladığını gösteriyordu çünkü.
Sonra bana ilk "seni seviyorum" deyişini. Eminim Ülker’den çok daha mutlu olmuş ve keyif almışımdır çünkü onu duymak için emek verdim ben. Beklenmedik bir anda, karşılığında hiçbir şey yapmadan bu cümleyi duyan birinden çok daha mutlu olmuşumdur. Çünkü ben bu sözü uzun süre bekledim.

Nasıl bilmem, nasıl anlamam ki benden önce yaşananları, baban kırık bir ayna gibi dolaşırken? İlk gözlerine baktığımda anladım tabi ama garip, bu babanı sevmemi engellemedi, ona olan sevgimi de azaltmadı. Neden diye çok defa sordum kendime ve cevabım kesindi; "çünkü öyle" idi.
Böyle olmalıdır cevap tam da. Aşkını açıklayamamalısın, en azından özünü, yani niye olduğunu. Sevdiğinle ilgili olumlu yönler, ne bileyim mesela yardımsever olması, art niyet taşımaması gibi değerler aşkını ve ona olan hayranlığını pekiştirmeli tabi ama çatkısını bunlar oluşturmamalı. Sevdiğinin olumsuzlukları ne olursa olsun özünden alıp eksiltmemeli. Kalbin gördüğün anda ya da çok geçmeden ona akıvermeli geri dönüşü olmamacasına.
Bir insan, şöyle iyi böyle harika diyerek, yani sebep gösterilerek sevilmez. Asıl pişmanlık bu noktada başlar. Ne yani, ondan daha yardımsever ondan "daha" olan birini bulunca terk edip öbürüne mi gideceksin?

Aşk öyle olmalı ki mesela on tane adam olsa karşında ve bunlardan bir tanesi baban olsa, diğerleri de ondan daha nitelikli adamlar olsa ben yine de babanı seçerim tereddütsüz. Nedenini sorarsan da "işte" derim sadece.

Yani demek istediğim, ne olursa olsun onu seçmelisin ve sebebini de açıklayamamalı ama kalbinde bilmelisin. Sadece kelimelerle ifadesi olamamalı o kadar, ama bilmelisin.

Esas kayıp, hayatın boyunca "gerçekten sevdim" diyememektir. Ömrün boyunca yanında olacak eşin için. Çünkü bu gerçekten çok büyük bir kayıp. Bunu benim gibi sevmeyi seçenler anlar. Tüm olay bu, seçmek. İnsan seçimleriyle yaşar güzel kızım unutma. Ben, pişman olmamayı seçtim. Gerçekten sevince de pişman olmazsın hiç. O yüzden benim için sakın üzülme ve bana oradan mavi ipliğimi ver bakalım, mine çiçekleriyle bezemeye karar verdim örtüyü.

deneme: YALNIZLIK

2007-03-15T15:52:00.000+02:00

Yalnızlık,

Yalın olma hali,
Kimsesizlikle karıştırılmadan.

Yalnızlık mı?
Yoksa
Yalın-sızlık mı aslında kelimenin özü?
Öyle olmasa,
Yalınlık olması gerekmez miydi kelimenin o zaman?

"İki kişilik yalnızlık var" derler bir de.
O öyle değil aslında.
Orada söylenmek istenen yalnızlık,
O bahsi geçen iki kişinin birbirinden vazgeçmesidir.

Öte yandan,
"Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılırsa yalnızlık olmaz" da derler.

Bence ne yaparsa yapsın insan,
Kaç kişiyle beraber yaşarsa yaşasın,
Nafile yalnızdır zaten, kendinden vazgeçmediği sürece.
Kendiyle olmak ve kendiyle olmayı bırakmamak,
Süreklilik addeden bir yalınlığı,
Dolayısıyla yalnızlığı gerektirir çünkü.

Böyledir gerçekten.
Vallahi.
Doğruyu söylüyorum.

Düşünün,
Hak vereceksiniz.

parça 21: AŞKIN KADINDAN SEYRİ

2007-02-26T17:57:00.000+02:00

Bazı çiftler görüyorum etrafımda Candan, evleneli minimum 10 küsur sene olmuş. Hatta bazıları 60’ını devirmiş. Daha doğrusu kadınlar görüyorum ve bunların hepsinin hayatla ilgili yüklendiği sorumluluklar, sıfatlar var; yönetici olmak gibi, anne olmak gibi yetişkin-ciddi olmak gibi.

Hayatının akışında yer alan bu kadınların hepsini, sahip olduğu sıfatlarıyla özdeşleştiriyorsun kafanda; verdiği - vereceği tepkiler belli, konuşma tarzı, hatta ses tonu bile ayarlanmış, yılların ezberi olmuş.

Sonra bu yıllardır bildiğin kadınları bir de kocalarının yanında görüyorsun ve ezberin şaşıveriyor. O ciddi, yönetici kadın ya da anneler bir anda tüm bu kıyafetlerinden sıyrılıp on sekizlik cilveli kadınlara dönüşüveriyorlar. Yanakları hafif al, elini kolunu nereye koyacağını bilemez halde. Bir görsen, nasıl şımarıyor, nasıl cilve yapıyor eşine, ortam el verdiğince.

Bir kadının kocasına âşık olup olmadığını ben böyle anlıyorum işte. Saklayamıyor, maskeleyemiyor çünkü. Adam ona kendisini saç diplerinden tırnağına kadar kadın-tanrıça gibi hissettiriyor, bunu yüzünden öylece seyrediyorsun. Kadın bir anda gençleşiveriyor, yaşsız oluyor. Gençlik kremleriymiş, plastik-cerrahiymiş yalan diyiveriyorsun.

Ben de böyle bir aşk istiyorum işte Candan. Bunu gördükten sonra daha azına razı olamam.

parça 20:TESLİMİYET Mİ ?

2007-02-26T16:07:00.000+02:00

( parça 19’un devamı)

Okuyorum Ülker Teyze. Dedim. "Ya öyle mi, hangi bölümde?" diye sordu, "Tiyatro" dedim kısaca. "Ne kadar güzel bir seçim. Böylece tek hayatla bir sürü değişik hayatlar ve ruh halleri yaşama şansın olacak demek. Ve üstelik bunu meslek olarak icra edip üzerine bir de para alacaksın." Diye yorumladı. Cevaplarıyla beni şaşırtmaya devam ediyordu. İlerideki mesleğim hakkında kelimesi kelimesine ben de böyle düşünüyordum çünkü. Babamın eski sevgilisi olmasa neredeyse sevecektim.

Ona olan bu kızgınlığım anneme olan haksızlıktan değildi. Kendimi bildim bileli babamın göz bebeği hep bendim. Annem ikinci sıradaydı. Aramızdaki diyaloga hiç karışmaz ve kıskanmaz uzaktan memnun, izlerdi sadece. Şimdi ise beni tahtımdan edenin ve aslında baştan beri esas kraliçenin o olduğunu öğrenmiştim. Yine de her şeye rağmen çok geçmeden ben de onu sevenler arasına katılacağımı hissediyor ve bu teslimiyete daha da sinirleniyordum.

Onunla karşılaşan herkesin kaçınılmaz sonuymuş bu. Ya çok severler ya da savaş açarlarmış ve her iki durum da bir ömür boyu sürermiş. Nefret eden neden nefret ettiğini de bilmezmiş ama ona ya hayran olurmuşsun ya da yenilmiş hissedermişsin yanında. Bir ortama girdiğinde o anda egemenlik kimin üzerindeyse bir şekilde teslim alır, kendini egemen kılarmış. Hiç konuşmasa bile yaparmış bunu, hareketleri ve zarafeti ile. "Pöh, babam da amma büyütüyor gözünde bu kadını" demiştim tüm bunları ilk duyduğumda. Fakat hakkını teslim etmek lazımdı. Gerçekten de hareketleri ve yaklaşımıyla karşısındakinde ona her şeyini anlatma ve paylaşma isteği uyandırıyordu.

"Kaçıncı sınıftasın?" diye devam etti. "Üç" dedim. Sonra bilmem neden, birden "Bir hafta önce bir dizide oynamak için bir hocamdan teklif aldım" deyiverdim. Bu samimiyetime şaşırmış ve sevinmiş, "Ya, ne yapacaksın peki bu konuda?" diye sordu. "Rol almayı çok istiyorum ama babam sıcak bakmıyor maalesef. Ben de onu ezmek istemiyorum. Hâlbuki eften püften piyasa dizisi olmayacak ki. Oyuncu kadrosu çok sağlam tiyatroculardan oluşuyor ama ben kim olduklarını bile sayamadan babam bir daha düşün istersen diye kestirip attı." Dedim bir nefeste ve durdum. Allah'ım niye anlatıyordum ki bunları? Kimdi ki karşımdaki? Ne umuyordum? Babamdan benim adıma izin almasını mı?

Ona anlatmamdaki tereddüdümü yüzümden hemen anladı. "Dediği gibi bir daha düşün o zaman sen de. Hem böylece onun tavsiyesini dinlemiş olursun. Kararın değişmezse de ona göre konuşursun." Dedi.

Sustuk yeniden. Ülker Teyze biten çayımı yenilerken kendimi ona hayran hayran bakıp "Hareketleri ne kadar da zarif. Çay seromonisindeki japon kadınlarına benziyor." diye düşünürken buldum. "Öf babamın etkisinde çok kaldım herhalde" diye geçirdim içimden.

Ama sen hiçbir şey anlatmıyorsun? Diye sorumu yineledim merak içinde. "Senin beni merak ettiğin kadar ben de seni merak ediyorum."

parça 19: LİMONLU KEK

2007-02-08T14:47:00.000+02:00

( parça 15'in devamı)

Aslında ona gittiğimde bu öğrendiğim şok edici gerçeklerin yanında hayatımın en ağır, acı verici günlerini yaşıyordum. Ülker Teyze'nin gün ışığı dolu mutfağında yeni pişirdiği limonlu kekin servisini beklerken, diğer yaşadıklarım aklıma teğet geçer geçmez gözlerim doluverdi. Silkinip "Şimdi sırası değil" dedim içimden. Bunlardan sıyrılıp sohbeti başlatmak adına, "Senelerin nasıl geçti? Neler yaptın Ülker Teyze? Hayatını nelerle doldurdun? " Diye benden beklemeyeceği samimiyette ansızın sordum. Babam olsa " Hep yaptığını yapıp insanlara beklemedikleri ağırlıkta sorular sorarak onları zor durumda bırakıyorsun. Bu yüzden senin yanında maskelerini taşıyamıyorlar." derdi.

Ülker Teyze ise yapmak istediğimi görerek aynı şekilde karşılık verdi ve ezberimi bozan bir şekilde, "Önce sen anlat. Sen neler yapıyorsun? Nerede okudun? " Durdu, eğilip gözlerime baktı; "O kadar genceciksin ki.!" dedi. "Çalışıyor musun? "

Sorunun şaşkınlığından ben de onun gözlerine baktım, gözlerinin en içine. Babamın anlattıklarının hepsi gerçekten de orada duruyordu. Bunların üzerine bakışlarına, hayattan istediğini alamayan ama tevekkülle bunu atlatmaya çalışan insanların taşıdığı bilgelik eklenmişti. Öyle acı çekerek edinirler ki bunu, siz onların karşısına bir problemle geldiğinizde neredeyse konuşmanıza gerek kalmaz. Gözlerinize bakarak acınızın ölçüsünü alıverirler, kırk yıllık terziler gibi.

İşte bu yüzden "Sen anlat." Demişti Ülker teyze. Gözlerimi ve beni anlayıvermişti. Uyku gibi acı akıyordu gözlerimden.

parça 18: VİRÜSLÜ BELLEK

2007-01-05T12:35:00.000+02:00

- Senin karın konusunda tıkandım, Alper. Hayatımda ilk defa bir vaka konusunda bu kadar zorlanıyorum.

- Bi dakika, bi dakika yemin ederim anlayamıyorum ya. Nasıl olur? Sen bu konuda bir numarasın Ayşe.

- Bak, şöyle anlatmaya çalışayım; karının durumu artık 'çoklu kişilik bozukluğu' dediğimiz durumu da aşmış halde. Tedavisinde şimdiye kadar üstesinden geldiğimiz daha doğrusu tanımlayabildiğimiz kişi sayısı 15. Bunların kimisi belki de çocukluğundan beri onunla beraberdi, kimisi de sadece 1 aydır. Normal hayatını yaşarken hayat akışında karşılaştığı bir insanın bir hareketinden, bir cümlesinden etkilenip onu alıp içselleştiriyor.

Sağlıklı bir insan bunu sadece taklit aşamasına kadar getirir. Ne bileyim bir sözcükse bu tepki anında söylenen mesela, olay anında tepki olarak onu söyleyerek taklit eder. Sonra bu, çok kullandığı bir sözcük haline gelir ya da bir süre sonra unutur gider.

Senin eşinde durum farklı. Karın, örnek olarak aldığı insanın çok özel bir lafını ya da hareketini değil o kişiyi kopyalıyor tamamen. Onun gibi yaşamaya, davranmaya başlıyor. Bu insanı çok iyi tanımasa bile kafasındaki boşlukları kendisi doldurup yeni karakterini yaratıyor. Bunu sadece bir eğlence için bile yapabiliyor bazen. Sadece yaratma içgüdüsünü tatmin etmek için. Mesleği oyunculuk olduğu için de bunu şimdiye kadar çok ustaca gizleyebilmiş.

Üstüne üstlük bu kişiliklerin sayısı azalmaya başlayınca yani ortalık tenhalaşınca hemen yenilerini üretiveriyor. Altında, yalnız kalmaktan ve kendi hayatını yaşamaktan, kendi olmaktan korkma var. Bunu istem dışı yapıyor. Virüslü bir bilgisayar gibi. İstem dışı kişilik çoğaltıyor. Önüne geçemiyoruz.

Bu karakterlerin hepsinde ayrı ayrı hikâyeler var. Hangi olayların gerçek olduğunu bulamadığım için travmanın kaynağına da ulaşamıyorum. Gerçek hikâyeye yaklaştığımı hissederken önüme hemen yeni bir karakter ya da olay çıkarıveriyor.

Alper, elleri cebinde önüne bakarak yürürken, yaklaşık 3 saat önce yaptığı ona şaka gibi gelen bu konuşmayı kafasında her cümleyi tekrar tekrar döndürerek sindirmeye çalışıyordu.

Boşlukta yürüyormuş gibi geliyordu. Havanın sıcaklığı sıfırın altında olmasına rağmen ne soğuğu ne de sıcağı hissedemiyordu.
Şoka girmek dedikleri bu olsa gerek diye düşündü. Şu an ve biraz önce konuştukları ona gerçekmiş gibi gelmiyordu. Beyni ısrarla bunu düşünmeyi reddediyordu. Düşüncelerini toparlayamıyordu. Bir Ayşe'nin bir cümlesini hatırlıyor, ikincide ise ofiste yapmayı unuttuğu bir iş aklına geliveriyordu.

Durdu, derin bir nefes aldı ve Evet dedi, Kesinlikle şoktayım. Ben de tırlatmazsam iyidir.

parça 17 : SİYAH KADİFE ELBİSE

2006-11-15T16:09:00.000+02:00

(burada şık bir iş daveti/kokteyl/ödül töreni anlatılacak.)

Uzaktan birbirlerini gördüler ve öylece kalakaldılar. Adamın ne yapacağını bilemez halde kolları iki yanına düştü. İkisinin de kalbini önce müthiş bir heyecan, sonra yıllardır bekledikleri korkulu karşılaşma senaryolarının nihayete ermesinin verdiği bir rahatlık kapladı. Erkeğin gözlerinde özlem, çakmak çakmak,hareketsiz dururken, kadın konuşmasına devam etti, baktı baktı ve mucizevi bir şekilde gözlerinde "Seni affettim." diyen bir ifadeyle gülümseyiverdi.

Sanki "Nihayet karşılaştık. Neler yaşadık beraber değil mi?" der gibiydi. Adam da yılların değiştiremediği hayranlığıyla, gülümsemesine karşılık verdi. Tüm yaşadıkları bir anda kafasında ardı sıra tekrar canlandı; kadını ağlatmaları, sebepsiz bekletmeleri, söylediği yalanlar, kadının onu terk ettiğini okuduğu mektup, onu aslında ne kadar sevdiğini ve kalbindeki yerinin hep sızlayacağını anladığı an...

Hep affedilmeyi dilemişti ve duaları bu kadar kolay kabuldü artık. Kadına doğru yürümek için hamle yaptı. Herşeyi anlatmalıydı ona; ne acılar çekmişti o gidince, aslında onu ne kadar çok sevmişti ama... Kadın anladı ve ona daha da gülümseyerek kafasını iki yana salladı "Hayır, gelme." manasında. Durdular. Etraf durdu, dünya durdu, herşey durdu.

Ve sonra kadın, yüzüne en çok yakışan mücevheri gülümsemesi, şarkının değişmesi ile beraber salonu terk etti.

dize:DENİZLE ARAMDA KİMSE OLMASIN

2006-11-01T14:34:00.000+02:00

Deniz kokan bir yerde,
Duvarları kireç beyazı bir odada,
Bir akşamüstü saat beş civarı,
Uykumdan uyanmak istiyorum.

Öylesi bir yer ki,
Uyandığımda rüyayı gerçek,
Varlığını rüya sandıracak kadar.

Yatağım duvar kenarına dayalı.
Genişçe.
Duvarda kare bir pencere,
Yataktan doğrulduğumda
Beyazlığın gözümde kamaşmasıyla beraber,
Pencereden denizi görüyorum.

Deniz öyle uzakta değil ama.
Hatta evle arasında sadece kısa bir kumsal var.
Odam üst katta.

Ben derin bir uykudan kalkıp,
Öyle ki,
Başım ağrımış uyumaktan.
Yani zinde kalkmak değil derdim.
Derdim, uykudan bıkmak.
Aşağıya inmeliyim yüzümü yıkadıktan sonra.

Havlumu da alıp,
Yürüme mesafesindeki denize girmeliyim.

Birileri olsun olmasın dert değil.
Derdim, denizle aramda kimse olmasın.

(ilk yazılış tarihi: Mart 2005)

günlük karalamalar; GEÇMİŞ YILLAR MUHASEBESİ

2006-10-12T13:59:00.000+03:00

Yaz bitti.
Hava kapadı.
Yazma terapisine bayağı ara verdim.
Halet-i ruhiyem karamsarlaştığına göre yazasım gelmiş demek ki.

Bu sayfayı okuyanlar ve beni tanıyanlar "içimizi karartıyorsun" diyorlar. Hatta genel karakterimle bağdaştıramayanlar bile var. Ya da sürekli benimle bağdaştırmaya çalıştıkları için "aman Allah'ım yoksa bunlar gerçek mi" şaşırmacası yaşıyorlar.
Buraya yazarken insanların genelde yaptığının tam tersini yapıyorum; yakınımdakilerle ve günlük olarak görüştüğüm kişilerle paylaşılması daha kolay olan şeyleri buraya yazıyorum. Alakasız insanların tesadüfen arama yaparken bulacakları bu sayfaya, içimde ne varsa ya da senelerdir hep aklımda yüzen ama elime kalemi alıp da yazmadığım, anlamsız ( öte yandan herşeyin bilinç altı kaynaklı olduğunu varsayarsak aslında çok anlamlı olan) diyalogları, hikayeleri kaydediyorum. Nerden gelirler, neden gelirler, nasıl çıkarlar hiç bilmem. Çoğunun benimle alakası bile yok ya da var ben bilmiyorum.

Böyle uzun soluklu aralar verince hep bir geriye dönüş, olayları gözden geçirme ve sonuçlarına bakma isteği doğuyor bende, nerede kaldığımı hatırlamak adına.
Hiç tahmin etmediğim kadar zor oldu şu iki sene. Ömrümden yedi mi böyle bir laf gerçek mi bilmiyorum ama yıprandığımı, sonucunda fikirlerimin bazılarının tam tamına zıttı olacak şekilde değiştiğini söyleyebilirim. Daha da devam ediyor, öyle bir dağıttım ki içimdekileri, bu sefer imkanı yok tek tek toplayıp, eski kullanmadıklarımı atıp, kullandıklarımı ise öncelik sırasına göre katlayıp koymadan ve eksiklerimi tamamlamadan kapatamam.

Memnun muyum bundan? Olmasam ne olacak ki, mantıksız oldu bu soru, geçelim. Daha çok şöyleyim diyebiliriz; lunaparkta sekoline binmişim de indiğimde çok hızdan ya da dönmekten bir tuhaf olmuşum, sersemlemişim, hem yürüyüp devam etmek istiyorum hem de ya çok hızlı oldu bu bir oturup şu halimin geçmesini bekleyeyim, dinleneyim diyorum.

Öte yandan günlük hayat akışım iş değiştirdiğim için yaklaşık son bir yıldır aksine yavaşlamış durumda. Daha telaşsız, stressiz bir hayat akışım oldu ki bu bakımdan iyi oldu, kendime geldim, sakinleştim.

Gerçekten yaşlandım sanırım çünkü özellikle birkaç gündür hayatın sonlu olduğunun ve bu sona gittikçe yaklaştığımın daha doğrusu tam anlamıyla dünyanın fani olduğunun daha çok farkına vardım niyeyse. Çok erken bir farkındalık değil mi bu?

Bir de hep 5 yıllık planlar halinde yaşardım ben, planlıydı ana hatlarıyla yaşayacağım 5 yıl, bıraktım. Yapmıyorum artık.

Sevdiklerim: Pentagram / SONSUZLUK

2006-09-14T13:44:00.000+03:00

Sanırsın dağlarda yol olmaz.
Usanırsın kalbinde güç kalmaz.
Uzanırsın, yarın olmaz.

Zor günlerin ardında huzur olmaz ki.
Her zaman umutlar yön bulmaz.
Yarın olsa da
Beklenen gün olmaz.

Sözlerim gerçektir, yüreğim kardeştir her zaman.
Umudum sonsuzdur, uğraşım bitmez hiç bir zaman.
Geliyor geçiyor hayat, dönüyor durmuyor dünya.

Sanırsın yalnızlık tek dostun.
Aldanırsın.
Kaçmakla bitmiyor hiç bir zaman yalnızlığın.

Sözlerim gerçektir, yüreğim kardeştir her zaman.
Umudum sonsuzdur, uğraşım bitmez hiç bir zaman.
Geliyor geçiyor hayat, dönüyor durmuyor dünya.

ümitsiz günler için...

parça 16: SIRANI BEKLE

2006-09-13T16:30:00.000+03:00

"Eee anlat bakalım, ben ölünce ne yapacaksın?" diye sordu Zeliş, hafif alaycı ama meraklı gözlerle. Sanki ben gidince ne yapacaksın der gibi basitçe kuruvermişti cümlesini.

"Bilmem. Daha düşünmedim." diye cevapladı Nahit.

"Elini çabuk tut, soracaklarını sor. Sonra tüh keşke şunu da sorsaydım diye oturup ağlama." dedi Zeliş bu sefer gülerek.

Zeliş'in günlerinin sayılı olduğunu öğrendikleri ilk günden itibaren ölümü tabulaştırmadan konuşmuş, her şeyi planlamışlardı; miras, şimdi oturdukları ev kalacak mı? At çiftliği ile kim ilgilenecek? Onlardan satın almak isteyen müteahhit firmaya satacaklar mı?
Hastalığın son dönemecine girdiklerinde ise artık birbirlerine sorulmamış sorulara ve söylenmemiş sözlere gelmişti sıra.

Nahit gözlerini kıstı, Zeliş'inin elini sıkıca tutup dikkatlice gözlerine bakarak; "Ben de geleyim mi seninle? Buralarda çok sıkılacağım sensiz." diye sordu.

Zeliş o hınzır espirili yüz ifadesini takınarak,
"Allah aşkına be adam bir kere de gittiğim yere gelme." dedi.
"Sıranı bekle".

parça 10'a ithafen.

Can Yücel'den

2006-09-06T16:04:00.000+03:00

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınamıyor.
Böyle gidiyor işte.
Bir yanımız "kalk gidelim", öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira.
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık, monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz.
Kuş olup uçmak isterken ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.
Misal, ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek, iki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki.. .
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında.
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır ; evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin.
Kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım.
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar.
Ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek... Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela... Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün.
Sabah 09.00, akşam 18.00.
Sonra başka mecburiyetler.
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı bir ömür yani.
Ne saçma.
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar aşık olmam amaher bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç.
Ama olsun... İstemek de güzel.

2006-09-01T16:44:00.000+03:00

burada yayınlanan öykülerin gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur, daha önce yaşanmamıştır.

parça 15: ÖMÜRLÜK KADIN

2006-09-01T16:23:00.000+03:00

Karşımda 60'lı yaşlara merdiven dayamış, yaşının olgunluğunu inkâr etmeyecek kadar makyajını yapmış ve muhtemelen de her yaşta güzel olmasını bilen bir kadın vardı. Babamın söylediği gibi muhteşem ve aynı zamanda insanın içini ısıtan gülümsemesi ile "Hoş geldin. İçeri gelsene" diyerek beni evine buyur etti.
Babamla arkadaşlıkları 30 sene evveline dayanıyordu. O zamanlar babam, saçının dökülmesi nedeniyle yakışıklılığının son günlerini, 30'lu yaşlarının ise ilk günlerini yaşıyormuş. Ülker Teyze'nin ise garip bir çarpıcılığı varmış. İnsanın başını döndürecek kadar güzel değilmiş belki ama bakanın garip bir şekilde takılırmış gözleri. Konuşmaya başladığının 5. dakikasında da insanın tüm ömrü boyunca yanında olmasını isteyeceği bir varlığa dönüşürmüş. Bir prenses zarifliği ve kalbi varmış Ülker Teyze'nin. Yok, gerçek olamaz canım bu kadarı da dermiş insan tanıdıkça. Tek değilmiş de böyle düşünen. Babam ona ilk görüşte vurulmuş, elde edene kadar da bir hayli uğraşmış. Hiçbir zaman anneme söylemediği güzel sözlerle, centilmen hareketlerle kısa zamanda da aklını başından alıp kendine âşık etmiş Ülker Teyze'yi. İlk zamanlar rüya gibiymiş tam anlamıyla. Konuşmadan anlaşırlarmış. Babama kimsenin ona bakmadığı gibi bakarmış, sonrasında da öyle bakan olmamış zaten, annem dâhil. Söylermiş de babam ona çok güzel baktığını. "Bir ömür boyu böyle bakabilirim sana" dermiş o da. Bir cümlesi ya da sabah sesini duyması yetermiş babamın kendisini iyi hissetmesine.

Gel zaman git zaman, babam Ülker Teyze'nin varlığına, ilgisine alışmış. İşlere ve günlük hayata dalmış, onunla ilgilenmez olmuş. Karşısında sıradan bir insan değil bir prensesin olduğunu unutmuş. Anlamaya çalışmış Ülker Teyze babamı. Sormuş, ilgilenmiyorsun diye naz yapmış. Babam anlamaz, bir de azarlarmış bana gereksiz kapris yapma, zaten iş stresli diye. Ülker Teyze dayanmış bir süre. Başlarda tanıştığı günü üzerindeki kazağına varana kadar hatırlayan ve en ince ayrıntısına kadar onun tüm hayatını bilmek isteyen babam, Ülker Teyze'nin doğum gününü unutuvermiş. Tüm gün babamın hediyesini ya da en azından tebrik mesajını beklemiş. Ertesi gün sitem dolu bir not göndermiş babama. Babam kuru kuru özür dilemiş. O bile yetmiş Ülker teyzeye. "Özledim buluşalım" dermiş, babam, "işlerimin yoğunluğunu biliyorsun" dermiş. Bir gün buluşmak için sözleşmişler. Ülker Teyze sevinçli gitmiş beklemeye başlamış. Belki bir aydır doğru dürüst görüşmüyorlarmış. Akşamüstü beş olarak sözleşmişler. Ülker Teyze saat tam dokuza kadar onu beklemiş. Gitmemiş babam. Ülker Teyze çok korkmuş bir şey oldu babama diye. Aramış iş yerinden. Hala işteymiş babam. "Çıkamadım" demiş. Orada bir sitem etmiş Ülker Teyze.
Babam bunlarla da kalmamış o aralar başka kızlarla da görüşüyormuş. Bir tanesiyle mektuplaşıyormuş. Çok merak etmişler birbirlerini. "Buluşalım" demiş kız. Babam hemen tamam demiş. Buluşmaya gitmiş kızla. Döndüğünde Ülker Teyze'den her zaman sevgi dolu notlar yolladığı defterden bir not bulmuş yine. Öbür kızla buluşmuş ve sevişmiş olmanın verdiği doymuşluk ve kayıtsızlıkla açmış notu. "Beni bir daha arama. Bana bir daha mektup gönderme. Ne ölüme ne ölüne." Diyormuş notta. Önce gözlerine inanamamış babam, bir daha bir daha okumuş. İlk başlarda başkaları da olduğu için fazla eksikliğini hissetmemiş babam. Ama günler geçtikçe daha da kötü olmuş. Ölü bir ağaç gibi ne yediğinden, ne içtiğinden, yattığından, uyuduğundan hiçbir şeyden zevk almaz olmuş. Deli gibi mektuplar yazmaya başlamış Ülker Teyze'ye. Telefonlar açmış, sesini anladığı anda kapatmış Ülker Teyze. Babam devam etmiş mektuplara. Allah var, hala çok güzel yazar babam. Nuh dememiş Ülker Teyze. Bir gün sadece "seni çok özledim" diye yazan bir mektup göndermiş babam. Birkaç gün sonra cevap gelmiş. Gözlerine inanamamış. Elleri titreyerek açmış zarfı, mektupta;

"Ben de seni çok özledim. Öyle ki, yanından geçemezsin. Ama sen o treni kaçırdın. Mükemmel olabilme ihtimali olan bir ömür ihtimalini mahvettin. Ne olur böyle, ne kadar acı çekeriz karşılıklı bilmiyorum. Gerçi sen acı çekiyor musun onu bile bilmiyorum. Hatta inanmıyorum sana. Sana olan tüm inancım, hayranlığım, beslediğim güzel duygular, gitti. Sadece eskiye olan bir özlem kaldı içimde. Bir de çok büyük bir yara, ne zaman kapanacağını bilmediğim. Ama kapanacak. Başka çaresi yok bu işin. Hiçbir şey imkânsız değil. Sızlar mı? Sızlar tabi arada, ona yapacak bir şey yok. Üzerine yeni hayatlar kurulur mu? Kurulur elbet niye kurulmasın ama o ihtimal kadar mükemmel olur mu bilinmez.
Yani durum bundan ibaret. Olaylar buraya geldiğine göre hayırlısı buymuş diyelim ki faturası kimseye kesilmesin." diye yazmış Ülker Teyze.

Babam yaşlar içinde bitirmiş mektubu. Sabaha kadar ağlamış. O gün anlamış onu sonsuza kadar kaybettiğini. Ama olmamış yine. Babam yapamamış onsuz. Ömürlük bir kadınmış çünkü. En dosttan daha dost, en bilgeden daha bilge. Babamın konuşmadan anlaştığı, kalbini gerçekten bilen tek kişi. İnsanın hayatında olmazsa olmaz dediklerinden. "Hiç olmazsa dost olalım" diye yalvarmış, bir kere birlikte olduğun insandan dost most olmaz diyen babam. "Her şey için çok özür dilerim hiç çıkma hayatımdan." Demiş. Şaşırtıcı bir şekilde, tüm prensesliğiyle ve zarafetiyle kabul etmiş Ülker Teyze babamın bu teklifini. Ama hep tek taraflı olmuş bu dostluk. Babam anlatmış, o dinlemiş. Babam yardım istemiş, o etmiş. Bir kere bile en ufak bir yardım istememiş babamdan ya da şu derdim var çok sıkıldım dememiş. Babamı böyle cezalandırmış. Babamın hayatında var olarak ama babamı kendi hayatına hiçbir zaman dâhil etmeyerek. Babam çok sonra fark etmiş Ülker Teyze'nin o kızla yazıştığı mektubu bulup onunla buluştuğunu gördüğünü, tam da ona işten çalışmaktan vaktim yok dediği zamanlar. Yani ona rağmen dostu olmuşmuş Ülker Teyze. Babam bunu anlayınca daha da ezilmiş onun büyüklüğü karşısında. Ona olan aşkını hiç yitirmemiş. Her geçen gün daha büyümüş gözünde Ülker Teyze. Yıllarla beraber harika bir kraliçeye dönüşmüş, güzel, olgun, sakin ve vakur. Tam yedi sene yasını tutmuş babam sonra da annemle evlenmiş. Anneme hiç anlatmamış aralarındaki dostluğun neler üzerine kurulduğunu. Ama kadın kalbi hiç seker mi, annem aralarındaki müthiş bağı anlamış. Anlamış anlamasına ama bir gün de sesini çıkarmamış. Bulduğunda böyleymiş babam çünkü. Ne diyebilir ki.

Yani tıpkı Ülker Teyze'nin son notundaki gibi olmuş her şey. Başka hayatlar kurmuşlar babam da, Ülker Teyze de. Mutlu günleri de olmuş ama dediği gibi mükemmel olmamış, birbirini tamamlamamış hiçbir zaman. Ben doğduktan sonra yüz yüze görüşmeyi istememiş Ülker Teyze babamla. Sadece telefonla konuşmuşlar yıllar yıllar boyu. Babam bilmemiş Ülker Teyze ne yapıyor, çocuğu var mı yok mu? Sadece her aradığında karşısında bulmuş Ülker Teyze'yi. Bazen telefona bir çocuk, bazen bir adam çıkmış ama öyle konuşulmamış bir anlaşma varmış ki aralarında, o meraklı babam hiç soramamış ona "kocan kim, kaç çocuğun var" diye. Sadece "Nasılsın?" diye sorabilmiş. O da "Şükür" diye cevaplamış hep.

Bir gün, hem de öylesi sıradan özelliği olmayan bir gün, babam bana geldi ve bir bir bunların hepsini anlattı. Sonra da beni ona gönderdi, ben tam babamla tanıştığı yaşa gelince.

BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM

2006-08-15T17:18:00.000+03:00

2006-08-09T13:31:00.000+03:00

Melisa'm çiçek açtı.

geçmişe dair özlemler

2006-08-01T08:50:00.000+03:00

Herkes zamanın geçmesinden pek bir şikayetçi. Yok "tüh yaz bitiyor" lar yok "aman ömür geçiyor" lar. Hayatımda bu kadar anlamsız yakınma görmedim. Senin hayatının amacı bu zaten. Doğacaksın, ömrünü tamamlamak için bir süre geçireceksin ve öleceksin. İstediğin kadar hayıflan, ağıtlar yak, sonuç aynı.
Hayatımla ilgili herkesin olduğu gibi benim de bir dolu pişmanlıklarım keşkelerim var ama iyi hadi sana bir fırsat verdik, dön tekrar düzelt deseler "aman bırak öyle kalsın. Hiç uğraşamam." derim.
Bir de şu aralar en sık duyduğum laf, "Keşke öğrenci olsam yine." Ben bunu hayal edince "Aman tanrım, hayır, hayır!!" nidaları atıyorum. Belki benim öğrenciliğim öyle olduğu için, belki benim beynim geçmişle ilgili hep öğrenciliği eza ile eşleştirdiği için. Şu anda tam istediğim noktadayım.
Akşam oldu mu iş bitiyor benim için. Eve ödev getirmek yok. Tüm gece senin. Eskiden daha çok çalışır, sabahlamak zorunda kalırdım bir de üstüne para verirdim. Şimdi ise gayet sistemli belirli saatlerde çalışıyorsun bir de üstüne para veriyorlar. Bu para sana yetsin yetmesin, emeğinin karşılı bir nebze de olsun somutlaşıyor mu sen ona bak. Kalender olmak lazım biraz.
Bunlar üniversite hayatımda böyleydi.
E hadi liseye geri gidelim, bizim evde bir kural vardı; akşam ezanı okunmadan evde olacaksın. Gece gezmeye çıkamazsın. Yürüyüş bile yapamazsın. Yapcaksan ya anneni ya babanı razı edeceksin onlar da yorgunluklarını bir kenara atıp seninle bir de senin istediğin yere gidecekler ki senin keyfin olsun. Erkek arkadaş zinhar yasak zaten. O neymiş! Şimdi ise, çıkıyorum işimden, spora mı gitmek istiyorum, gidiyorum, gecenin bir körü çıkıyorum. Akşam sıkıldım mı, yürüyüşe çıkıyorum. Balkonumla uğraşıyorum, istediğim saatte sinemaya gidiyorum. İster kitap okurum, ister sabah üstümden çıkardıklarımı tüm gün toplamam kime ne..

Böyle geçmişi özleyenleri de kıskanmıyor değilim aslında ne güzel özleyebildikleri bir eski zamanları olmuş diye. Sonra da "Benimki de iyi be'" diyorum. Demek ki bir sonraki adımım hiç bir öncekinden kötü olmamış ki geçmişe dair özlemlerim yok.

sitem

2006-07-11T19:11:00.000+03:00

bi kere de senden evle ilgili bir iş istediğimde itiraz etmeden güleryüzle yardım et be adam.
ben dün gece 01.30 da yattım.

çaresizlik

2006-06-28T10:10:00.000+03:00

Metrodan çıkıp biraz yürüdükten sonra gördüm onu. Üzerinde bana benzer kıyafetlerle çömelmiş, dizlerini karnına çekmiş, nereye koyacağını bilemez şekilde ve yaptığının utancıyla ellerini sürekli sıkı sıkı ovuştururken.

"Çok zor durumdayım" yazmıştı sadece önündeki para kutusunun kapağına, "çok zor durumdayım", kırmızı büyük harflerle, zor yazan bir kalemle. Başka ne bir söz, ne bir hareket. Kafası öyle öne eğik, yok olmak ister gibi. Hiç konuşmasına gerek yoktu. Kutuya cüzdanımdaki bozuklukları bırakırken rüyadan uyanır gibi ani bir hareketle kafasını kaldırıp bana baktığında o gök mavisi gözleriyle kala kaldım. Çakmak çakmak gözleri ve birçok güzeli kıskandıracak kadar duru güzelliğiyle. Boğazımda bir düğüm, aman Tanrım! dedim, nasıl olur bu nasıl? Nasıl böyle bir güzellik, zariflik buraya ait olmadığı bağır çağır belli olan bu kadın..buralarda, hayata karşı diz çökmüş "Çok zor durumdayım" der? Kimdir bunun sorumlusu?

Çaresizlikten alev alev yanan gözlerle bana teşekkür ettiğini okudum dudaklarından sadece, sesi kulaklarıma erişemedi. Baktım, gözlerine....taa içine baktım.. her şeyi anlattı bana. Başka söze gerek kalmadı.

Sevdiklerim: Gustav Klimt/ THE KISS

2006-06-16T09:50:00.000+03:00

Çok severim.

İlk gördüğümde, derste desen kullanımının güzelliği anlatılırken ben, erkeğin kadını kavrayışına hayran olup kala kaldığımı,

Sonra bir keresinde çok yaralıyken bu resme bakıp, "beni böyle sevecek birini istiyorum, böyle kavrayacak, beni hayatımla beraber sarıp sarmalayacak birini" diye düşünüp saatlerce ağladığımı,

Yine saatlerle beraber, resmin her santimetrekaresini incelediğimi ama yine dönüp dolaşıp erkeğin, kadını incitmekten korkarak ama bir o kadar da sımsıkı sahiplenerek öpüşüne takıldığımı bilirim.

Aşk, Klimt'in "The Kiss" 'idir benim için
ve
herşeyi anlatır.

ruh halleri 1

2006-06-15T18:35:00.000+03:00

Mide bulantısı çekiyor ruhum.
Hafif uyuşmuş, safrası yemek borusuna kaçmış,
Yediklerini hazmedemeyip her an geri gönderiverecek bir mide ve bulantısı gibi.

Tahammülsüzlüğüm ondandır.

(ilk yazılış tarihi: 02.06)

dize:AYNI ŞEHRİ SOLUMAYALIM

2006-06-15T18:29:00.000+03:00

İlk defa gitmek istedim bu şehirden.
İlk defa dar geldi sokaklar caddeler.

Tüm hayatımı unutup, gördüğüm kötü bir rüya gibi,
Silip her şeyi,
Yeni baştan başlamak istedim.

Geçmişimin olmadığı bir yer bulup,
Adımı bile değiştirmek istedim.

Öyle iğrendim ki senden,
Sorduklarında,
Hiçbir cevabım seninle aynı olmasın istedim.

Aynı şehri, solumayalım!

(ilk yazılış tarihi : 12.04.06/11.22)

Sevdiklerim: Can Yücel / HERŞEY SENDE GİZLİ

2006-05-30T16:12:00.000+03:00

Yerin seni çektiği kadar ağırsın
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kar sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna;
Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun

Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..

İşte budur hayat!İşte budur yaşamak bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun
Çiçek sulandığı kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar bebektir
Ve her şeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar sevilirsin...

hiç bir şeyden çekmedim şu ağzımdaki yaralardan çektiğim kadar...

2006-05-30T16:06:00.000+03:00

Bir insanın ağzında 6 tane aft, 3 x 3 cm'lik bir alan içinde bu kadar mı çıkar ?

Bu kadar mı can acıtır, uykuları bile kaçırır?

Öyle ki,

Unutturmamak için kendini günlüğe yazdırır...

GÜNÜN ÖZLÜ SÖZÜ

2006-05-25T18:22:00.000+03:00

Erkek dediğin biraz yontulmamış ve kaba olmalı yoksa doğasında ince kadınsı şeytanlıklar bulundurur ve kadınlar bunları erkeklerde görmeye alışmadıklarından karşılaştıklarında hazırlıksız yakalanırlar.

dize:YABANCILAŞMAK / YALANCILAŞMAK

2006-05-17T18:31:00.000+03:00

Öyle bir boşaltmışsın ki kendini,
Öyle terk etmişsin ki,
Geride bir çöp bile bırakmadan.
Sonra da...

dize:ORTANCANIN KADERİ

2006-05-17T17:57:00.000+03:00

Ne gariptir ortancalar
Ona göre 'bu en büyükleri',
'Bu da en küçükleri' dir hep.
Başta hep bir en leri vardır.
Oysa ortanca,
Öylece,
Usulca,
Ortada,
Ortancadır.
Yalnız.

saçma-lamalar 1

2006-05-16T16:55:00.000+03:00

Ayyyyy ayyy Cezmi,
Daha çok bekliyCezmi
Ayy ayyy Cezmi
Bize çektirdiğin nazmı

diye bir şarkı vardı bir zamanlar...

çözümlemeler

2006-05-10T08:49:00.000+03:00

Aşık olurken neye aşık olduğun, (gerçeğe mi yoksa kafanda yarattığın hayale mi) kendinle ne kadar çok yalnız kaldığına ve bu yalnızlığında aşık olduğu kişiyi ne kadar çok düşündüğüne bağlı.
Sanırım sağlıklı olanı, aşık olduğunda onu yalnızlığında kafanda tanımaya çalışmak değil, kendini onun hakkında düşünmeye fırsat tanımayacak kadar bile yalnız bırakmayıp, her anını, nasıl biri olduğuna dair onunla birlikte olarak, onu yaşayarak öğrenmek.
Hiçbir ön yargı ya da yanılsama oluşmasına olanak tanımadan.

Karaindrou'ya ithafen...

(ilk yazılış tarihi: 27/07/05)

parça 13: BİR TECAVÜZÜN ARDINDAN

2006-04-19T12:04:00.000+03:00

" Seni lanetliyorum!
Dilerim yüce Allah'tan, bana biraz değer veriyorsa eğer, kalbini pisliklerle doldursun. Körel. Kalbindeki en son güzel şey, kalbine son uğrayan güzellik ben olayım. Seneler sonra biz seninle bir daha karşılaşalım ve göreyim seni. Bu arada yüce rabbim beni uzaklaştıramasın senden. Hep kurtulmak istedikçe ben karşına çıkayım. Her harama uçkur çözdüğünde, her kadın saçında, her gülüşte ben gelivereyim aklına apansız ve sen bu hayaletle yaşamak zorunda kal. Kalbin sana bir pislik olduğunu haykırsın.
En büyük dileğim Tanrı'mdan, anan, baban ve değer yargılarını kimler verdiyse sana, bu pisliklerini öğrensin ve yüzüne tükürsün senin.
Seninle ilgili en son büyük duam ve lanetim ise hayatında sevenlerinin azalması ve yalnız kalmandır. O ayazı tanıman ve bu buz gibi hissin kalbini o pisliklerle beraber doldurmasıdır.
Seninle hesabımız bitmedi. Ruhum, ruhunu rahat bırakmayacak. Tekrar karşılaşacağız ve sen o arada benim lanetimle olgunlaşacak, bana geldiğin noktada her şeyi anlamış, her şeyden vazgeçmeye hazır olacaksın. Tek dileğin cezanı çekip tekrar insan / âşık / mutlu olabilmek olacak. O anda benim sana benimle beraber kirlettiğin ve kadınlığını öldürdüklerin adına yapabileceğim tek şey, seni cezasız öylece ölü bırakmak, bir daha hiç yaşatmamak için affederek aşağılamak olacaktır."

Lanetin ardından her şey beklendiği gibi oldu. Naime, yıllar sonra mezarına hayatıyla ilgili hiçbir yük taşımamak için karşısında duran Lanet'e son kez baktı, tüm hafifliğiyle gülümsedi ve affetti.

(fotoğrafla ilgili kelimeler: Mazeppa/Bartabas)

EMİRGAN KORUSUNDAKİ BEYAZ LALE

2006-04-18T08:47:00.000+03:00

- " Neyi anlamıyorum biliyor musun; sürüden ayrılmak için yaratılmışsın ama yine de uyum sağlamaya çalışıyorsun."

( fotoğraf: Zait Ak )

parça 12: DERS 2 / İNSANLARIN SATIR ARALARI

2006-04-17T11:24:00.000+03:00

- İyi bir oyuncu olmak için, insanların satır aralarını okumayı öğrenmelisiniz çocuklar. En hesapsız cümleler onlardır. Aynı zamanda sahibi hakkında en çok gizi de ele veren.
Bu size günlük hayatınızda kurduğunuz insan ilişkilerinde de çok şey kazandırır. Okuduklarınızı karşınızdakine söylediğinizde kimi zaman "sobe" lemiş olur ve apansız maskesini düşürüverirsiniz ya da en ihtiyacı olduğu anda ona ait bu cümleleri söyleyerek, "seni görüyorum, farkındayım ve sana değer veriyorum" u başka hiç bir şey yapmaya gerek kalmadan deyiverir, belki de onun için en kıymetli insan olursunuz. Ben mesela en basitinden, değer verdiğim insanlara alacağım hediyeleri hep bu satır aralarından çeker alırım. Bunun yanında bu kısmı iyi dinleyin baylar, hadi sizin cümlelerinizle söyleyeyim, bir erkeğin istediği hatunu tavlamasının en sağlam yollarından da biridir bu, çünkü hatunlar malumunuz kendilerini bilen ve tanıyan erkeklere yani diğer bir deyişle "kadın ruhundan anlayan" larına bayılırlar.

Bu haftaki ödeviniz bu. Buradan çıktığınızda kendinize bir denek seçin ve onun satır aralarını yakalamaya çalışın. Sonra da bir şekilde, ona bu, kendisinin bile belki farkında olmadığı cümleleri söyleyiverin. Bakalım neler olacak? Herkese iyi çalışmalar !

-Abi tapıyorum bu kadına, nasıl bir yaratık bu ya, hem güzel, hem akıllı, hem konuşmasını hem espri yapmasını biliyor. Her ders de bir veciz patlatılır mı ya. "insanların satır aralarını okuyun"! Ben seni okuyayım deyiverecektim az kalsın da zor tuttum. bu kadının kocasını ya da sevgilisini çok merak ediyorum abi.
- Oğlum süper fikir. Madem dikkatini çekmek istiyorsun hatunun, onu seç denek olarak ve şaşırt onu. Zeki kadını ancak böyle tavlarsın oğlum. Dedi ya işte satırlarını bilmem nesini işte oku, sınıfta söyleyiver ona ve "sobe"le.
- İyi de nasıl yapacağım ki ben bunu?
- Ne demek nasıl yapacağım, yuh be bunu da ben mi söyleyeyim sana! Senin gibi bir ekspere! Ne bileyim işte, izle tüm hafta çaktırmadan, satır arası dediği sadece cümle değil herhalde zekanı konuştur oğlum, hareketlerini izle, insanlarla nasıl konuştuğunu falan. Git geyiğine dersle ilgili bir şeyler sor, sana verdiği cevapları tut aklında. Bu sorulara çaktırmadan onun günlük hayat detaylarıyla ilgili soruları da sıkıştır ya da konuyu oraya getir, vesaire.
- Hakikaten lan, afferim be. Aslanım benim.

2006-04-14T09:56:00.000+03:00

!!!!! sret koç , nügub misret koç

dize:CEVAPSIZ

2006-04-14T09:24:00.000+03:00

Çok bekledim dün,
Çok şey bekledim
Sanırım problem de bu...

işte hayat böyle birşey

2006-04-13T09:38:00.000+03:00

ayneeeen böyleee..
kimilerine göre alın yazısı ya da kader dedikleri
üzerinden geçmedikçe görünmeyen ve yaşanmak için üzerinden geçilmeyi bekleyen
beyaza beyazla yazılmış hikayeler...

2006-04-12T11:09:00.000+03:00

bu iki oldu...

parça 11 : İLK DERS

2006-04-07T10:44:00.000+03:00

- Mesleklerden en çok zekâ ve bunu kullanma kapasitesi olan aklı gerektireni oyunculuktur çocuklar. Diğer mesleklerde de insan tanımayı gerektiren durumlar oluyor ama hiç birinde kendinden vazgeçmek zorunda kalmıyorsun. Bu sadece yetenekle olamaz. Nasıl bir yetidir ki bu kendini tamamıyla unutup başka bir aksanda, hiç olmadığın bir karakterde, kendini tamamıyla yadsıyarak ve hiçe sayarak yüzünün tüm çizgilerine kadar o rolü ve hisleri yansıtabilmek. Kendini yok varsaymanın en uç halidir oyunculuk. Bu nedenle yeteneğin yanında diğerlerinden sıyrılabilmek ya da hadi bunu hırs ve yarış haline getirmeden söyleyelim, mesleğini en iyi şekilde yapabilmek için aklı da beraberinde gerektirir. Dikkat edin, usta olmuş ve her rolü hakkıyla oynayabilen oyuncular asla sıradan bir zekâya sahip değillerdir. Hatta gazeteciler röportaj yaparken en çok bu tiplerden korkarlar çünkü baş edilmesi en zor olanlar bunlardır. Bir tehdit gördü mü ondan sıyrılması onun için çocuk oyuncağıdır. Akıllı derken iyi insanlardır demiyorum yalnız buna çok dikkat edin. Çünkü bunların kötü niyetli olanlarının hangi role bürünüp seni ne hale düşüreceğini bilemezsin. Neyse, konumuza geri dönersek, size bu mesleğe adım atarken derslerimde yeteneğinizi bir kenara bırakıp, insan tahlili yetinizi ve zekânızı kullanma kapasitenizi geliştirici egzersizleri, bol bol yapacağımızı belirtmek isterim. Hatta ilk ödeviniz en zor olanı. Bunu, sene sonunda bir kere daha yapacaksınız ve aradaki farkı sizinle dönem sonunda büyük bir keyifle tartışacağız. Evet, ilk ödevinizi veriyorum; akıl hastanesine gidip kendinize, zararsız olanlarından yalnız, bu çok önemli, bir hasta belirliyorsunuz ve onu gözlemleyip geliyorsunuz. Size içeri girmenin ve hastane yönetimini buna ikna etmenin yöntemini falan da vermeyeceğim. Her şey sizin kabiliyetinize kalmış. İyi şanslar!

Ders bu konuşmayla başlamış ve bitmiş, Naime de tıpkı diğerleri gibi bu sıra dışı hocadan çok etkilenmişti. Kapıdan çıkarken iki kızın kendi aralarında konuşurlarken "Duydun mu kötü niyetli olanlarından bahsetti. Demek ki başına bir şey gelmiş ki böyle konuşuyor." dediğini duydu. Kız şimdiden karakter tahliline başlamış, hocanın ders anlatırken kurduğu cümleden yaşadığı deneyimi hissetmişti. Umutsuzluğa kapılarak, "Ben sanırım en sonuncu olacağım bu derste." diye iç geçirdi.

dize: ZİFT

2006-03-25T15:51:00.000+02:00

Canım sıkkınken,
Çok çekilmez olurum.
Kimisi öyle değildir.
Somurtması bile sıkmaz insanı.
Benimse yüzüm karardığında,
Karşımdaki de kararır benimle.
Hiç kimseye tahammül edemem, kendime bile.
O yüzden de çok fazla somurtmam.
Çünkü kimden sıkılırsan ondan uzaklaşırsın da
Kendinden sıkılmanın çaresi nafiledir.

Ama bu sefer zift gibi sıkkınım.
Öyle ki, çevremdekiler yetmedi,
Bir de hava karardı, içim gibi.

2006-03-18T13:28:00.000+02:00

Önce sahiplenir misin?

Yoksa ait mi olursun?

Hangisi öncedir?

parça 10: MEKTUP

2006-03-17T12:42:00.000+02:00

"Ben öldükten sonra ilk cuma," diye başlıyordu mektup, "...çocuklar gittikten sonra keşfettiğimiz yere yemeğe gideceksin, her Cuma akşamı yaptığımız gibi. Nasıl da bulduk bu yeri değil mi?Çokbilmiş cimcimeler bir de onlarsız çok sıkılacağımızdan endişe ederlerdi. Hâlbuki seninle biz hiç birbirimizden sıkılmadık. Farklı olarak, bu sefer kravatın biraz yana kaymış ve gömleğinin yakaları düzgün olmayacak çünkü ben bağlamamış olacağım. Ama sen her zamanki gibi olmaya çalış olur mu? Sana her Cuma tekrar âşık olduğum gibi.

Yemekten sonra yatağımıza yatarken başucumuzdaki teypten şarkımızı çalmayı sakın unutma. Beraber sarılıp yattığımız, senin benim saçlarımı okşayarak sözlerini mırıldandığın. Ah bebeğim, 30 yıldır evde olduğumuz her Cuma ben şarkının ikinci nakaratını senden hiç dinleyemedim. O tatlı uykun hemen alırdı seni benden. Ben de şarkı bitene kadar senin o güzel yüzünün her santimetrekaresine ikinci nakaratı söylerdim. Son zamanlarda o kırışmış yüzünün her çizgisine şahitlik ettiğim yüzüne bakıp gözlerimden yaş gelmesini engelleyemeden uykuya dalardım."

Nahit, her Cuma beraber yaptıkları her şeyi tam onun dilediği gibi yaptı. Gerçekten de kravatını düzgün bağlamayı becerememişti. Restauranta gitti, usulca yemeğini yedi ve yürüyerek eve döndü. Pijamalarını giydi, yatağa yattı ama dayanamadı, kalktı. Salondaki tüm yastıkları yatağa getirdi ve sanki o orada yatıyormuş da arkasını dönmüş gibi görünsün diye yastıkları yatağın sağ tarafına dizdi ve üstüne yorganı çekti. Elinde ona yazdığı son mektup, yatağa tekrar girdikten sonra teybin düğmesine bastı ve karşısında Zeliş varmış gibi şarkıyı mırıldanmaya başladı. İlk nakarat bittiğinde gözündeki yaşları daha fazla tutamadı Nahit. Bu sefer o ağlıyor, gözünde yaşlar, teypte şarkının son mısraları, Zeliş'ine onu her zaman çok seveceğini söylüyordu.

(ilk yazılış tarihi: 15.03.06)

Bir gün daha bitmek üzere...

2006-03-13T16:19:00.000+02:00

Bunu yaşanmışlıklar hanesine + mı
Hayata - diye mi kaydetmeliyim?

2006-02-28T11:43:00.000+02:00

acaba + zaman = keşke

acabalar + keşkeler = hayat

dize: SEVİLESİ ZOR YA DA HER ŞEYE RAĞMEN

2006-02-28T11:33:00.000+02:00

Ben hep sevilmeyeni sevdim,
Ya da sevilmesi zor olanı.
Sevebilmek için verilen emek çok olunca,
Daha bir kıymetli mi oluyor nedir?
Ya da ben de
Sevilesi zor, bir varlık olduğum için midir?
Bilmiyorum.

Güzel olanların hemen kapıldığı,
Geriye kolu çıkık ya da direksiyonu kırık oyuncakların kaldığı yerde,
Ben hep, geride bırakılanları sevdim.

Çıkık olmayan kolundan başladım sevmeye,
Ya da güzel boyalı gövdesinden.

Kırık direksiyonuna rağmen,
Çıkık koluna rağmen,
Her şeye rağmen sevdim onları.

Hayalimde tamamladım eksiklerini.
Ya da görmezden geldim.

Sonra onlar da o hayale inandılar
ve
Gittiler.

Ama külkedisi misali,
Hayal benim hayalim olunca,
Eksiklerine dönüverdiler.

Anlamadılar.

Hikmet bende değil ki,

Hayalde.

parça 9: SON SÖZLER ve LEYLAKLAR

2006-02-22T16:06:00.000+02:00

Yaşlı Kadın hasta yatağında; "Keşke haklı olmasaydım hiç". Dedi.

Sonra buruk bir gülümsemeyle gözleri dolu dolu, "Hayat bana hep haklı ama mutsuz olmayı öngördü.." diye başladığı söze devam edecek oldu ama gözlerinin dolusu yüreğini de doldurmuş olacak ki durakladı. Bir süre sessizlikten sonra, "Herkes yaptıkları için özür diledi ve haklısın dedi ama..." dedi, sonra cümlesini tamamlamaktan vazgeçip ani bir hareketle gözlerindeki yaşları silerek, "Neyse.. Şükür geçti bitti hepsi. Tükettim en sonunda buradaki günlerimi ve nihayet sonuna geldim. Ne büyük ezaydı Rabbim, dünyadan çekip gitmek isteyip de günlerini doldurmak zorunda olmak." diyerek tamamladı sözlerini.
Elimi tuttu, kalbinin tüm sevecenliğiyle gözlerini gözlerime dikerek, "Sen sakın benim gibi olmaya kalkma olur mu? Olabildiğince subjektif, kendini kayıran, şımarık biri ol her zaman. Bırak haklı çıkmayı, hep sen özür dileyen ol. İnan insan daha mutlu oluyor."

Tüm hayatını özetleyen bu tavsiyesini hiçbir zaman unutmadım. Bir bahar günüydü onu hastanede ziyaret ettiğimde ve başucundaki leylaklar mis gibi kokuyordu. O zamandan sonra ne zaman leylak koklasam aklıma gelir, burulurum.

deneme 2: EKSİK Mİ TAMAMLAYAN MI?

2006-02-19T21:12:00.000+02:00

Bazen hayatında bir eksik vardır.
Tamamlanmamışsındır.
Sende eksik olan sende değildir.
Gün gelir..... O eksik tamamlanır.
Kafandaki karmaşa diner.
Bir sakinlik.
Her şey gider kendi çözümünü bulur kendiliğinden ve sen başlarsı hayatını yeniden düzenlemeye.
Acaba ben eksik olan mıyım tamamlayan mı?

(İlk yazılış tarihi: 07.10.00 17.51 )

parça 8: FİNAL

2006-02-17T13:22:00.000+02:00

Ne olacak benim sonum?
Peki, aslında gerçekten bir 'son' um olacak mı?

Yoksa başlangıcıyla bitişi farksız, öyle bir şey mi olacağım?
'Bir şey' olabilecek miyim peki?

O kadar zor ki bu;
Hayatını bir şey olmuş olarak bitirmek.

'Olmuş' olabilecek miyim acaba?
Offf bu daha da zor..

Derdim ne ki benim?
'Ben' olabilmek.

Sadece,
Hepsi,
Her şeye rağmen,
Bir 'ben'.

(ilk yazılış tarihi: 10.02.06)

çalışmalar: ANNEMİN İLK KARAKALEM ÇALIŞMALARINDAN...

2006-02-17T09:04:00.000+02:00

diyaloglar - PSİKOLOGLA AŞK MAĞDURU;AŞKTA GURUR ve ONUR

2006-02-15T13:05:00.000+02:00

- Gurur, yapmaktan utandığın kendine yakıştıramadığın şeylerdir. Aşkta gurur olmaz. Olursa aşk olmaz zaten. Onur ise sensindir. Seni temsil eden, seni sen yapan şeyler. Aşkta gurur olmaz. Zaten âşık olunca yaptığın her şeye şaşarsın. Ne olabileceğini görürsün âşık olunca. Her iki anlamda da. Mutluluğu da mutsuzluğu da aşırıdır aşkın. O yüzden aşktır zaten. Seni harika bir insan yapar ve acısında da yerlerde paçavra eder seni. Bilirsin, her yerde de böyle anlatılır ya zaten. Ama ne olursa olsun kendine yabancılaşmamak adına onurundan ödün vermezsin, vermemelisin. Bunlar seni sen yapmaktan uzaklaştıran şeylerdir. Aşk acısı geçince hastalıktan kalkmış gibi olursun sadece. Halsiz ama sensindir yine, hatta daha güçlü, tabi eğer onurunu zedelemediysen. Eğer zedelediysen hastalığın iyileşince kendini tanımakta zorluk çekersin. Bir kaybolmuşluk hissi peyda olur. Kendine gelmen çok çok daha zordur, bazı hallerde yoktur da geri dönüşü, eski halini özlersin. Yani aşkta gurur olmaz ama onursuz da sen olmazsın.

Daaaan etti kafasına bir şey bunları duyduğunda. Kalbi sıkıştı, daraldı. Demek ki o, aslında hiç âşık olmamıştı. Tamam, ağlamıştı günlerce üzüldüğünde ya da fiziksel acı çekmişti gidenin arkasından ama asla asla 'geri dön' diye yalvarmamıştı. 'Dön' bile dememişti hatta kimsenin ardından. Onu istemeyeni o hiç istemezdi, her zaman böyle olmuştu bu onun için. Onun hayatında 'ne olursa olsun ona ne yaparsa yapsın ille de o' diye bir anlayış hiç olmamıştı. Nasıl bir duyguydu acaba bu? Çok üzüldü sonra. Demek ki o gerçekten, tüm kalbiyle hiç aşık olmamıştı, gururunun önüne geçecek kadar kimseyi istememişti. Yoksa gururu onun onuru muydu?

oyuncaklarım: MINI COOPER

2006-02-12T19:38:00.000+02:00

parça 7: TERK EDİLİŞ

2006-02-10T09:55:00.000+02:00

- Bir erkek seni istemedi diye sen kendinden niye vazgeçiyorsun ki. Böyle saçma şey mi olur? Hadi kalk giyin, üzerine şu sana çok yakışan yeşil kazağını giy, kuaföre gidiyoruz. Beyazların çıkmış bir sürü dipten. Namussuz herif sadece senin kendine güvenini değil saçının rengini de çalmış. Niye bunu kendinize yapıyorsunuz anlamıyorum ki. Erkeği de böyle bu devrin kadını da. Geçen gün Burak'a gittim onda da bir ağlamalar bir içmeler, kendinden geçmeler, bir karış sakal. Neymiş, Gül onu istemiyormuş. İstemiyorsa istemesin. O istemedi diye sen cezalı mısın yani? Sen beni istemiyorsan ben de seni istemiyorum diyeceksin. Gururlu ol biraz canım!

- Senin için söylemesi kolay. Hep böyle oldun sen, hep başın dik gezdin. Yaradılışın bu. Benden sen olmamı bekleme. diye güç bela fısıltıyla mırıldanma arası konuşabildi Filiz.

- Bak bebeğim, en sert gözükenler en kırılmaya yatkın olanlardır bunu unutma. Ben anamın karnından böyle de doğmadım bunu da unutma. Hayat herkesi başka şekilde terbiye ediyor. Konu şu anda ben olmadığım için bunu burada kapatıyorum yoksa bir anlatırım, oturur bu sefer benim için ağlarsın.
Sen hayatımda gördüğüm en sevilesi varlıklardan birisin. Seni çiçek gibi yetiştiren her şeyden sakınan annen baban senin üzerine böyle titrerken kimsenin seni bu kadar üzmesine yaralamasına izin verme. Tamam üzül, ağla, yasını tut gidenin ama bu kadar da değil be canım!Hani Allah inancın olmasa canını da vereceksin, tam olacak saçma sapan. Hadi bak, kuaförden sonra süper bir fuar varmış ona götüreceğim seni. Ağaç İşleme Makinesi Fuarı. Bayılacaksın, fuar delisi seni.

Gerçekten de kuaförden sonra Filiz fuara gidince o ruh halinden çıkmış, şimdiye kadar en ufak bir fikri olmayan ağaç işleme ve yan sanayi hakkında olan tüm makineleri, aletleri hayretler içerisinde ve büyük bir ilgiyle inceleyip tek tek tüm fuar stantlarını gezerek Aslı'yı canından bezdirmişti. Filiz'in yüzünde, bilmeyene son derece sıkıcı gelen bir fuarda değil de sanki lunaparkta ya da bir alışveriş merkezinde geziyormuş sevinci vardı. Aslı?yı hep şaşırtmıştı bu yönleriyle. O, annesinin babasının kuzusu, çıtı pıtı, sesini bile zor yükselten kızın en sevdiği şeylerden biriydi fuar gezmek. Bu merakı onun ciddi bir genel kültür birikimine sahip olmasını da sağlamıştı. En umulmadık zamanda EMAR cihazının performansından ya da iplik dokuma makinesinin bakımında hangi yağın kullanılması gerektiğinden bahsedebilirdi ki erkekleri en çok cezbeden yanı da buydu zaten, karşılarında onlara sıkıcı gelen işlerine ait bilgileri onunla paylaşabilecek bir kadın bulmak.

(illustrated by Halime Keskin)

vesikalık

2006-02-08T17:34:00.000+02:00

http://images.southparkstudios.com/games/create/

önemli kararlar : 2

2006-02-08T14:07:00.000+02:00

kararımı verdim...

önemli kararlar : 1

2006-02-08T14:04:00.000+02:00

kararımı verdim...

(ilk yazılış tarihi: 08/01/06)

genel ruh halleri: YAŞAMAK MI ÖLMEK Mİ

2006-02-08T11:51:00.000+02:00

Ne zaman başladı bu ölüme sevdam, hangi ara vazgeçtim hayattan hiç bilmiyorum. Öyle kimsenin yaşamadığı, ağır acıları da tatmadım ama tek bildiğim beni hayata bağlayan hiçbir şeyin olmadığı.

Uzuncadır böyle bu.

Biri gelse, "Tamam, bitti. hadi bırak herşeyi. Gidiyoruz." dese, tek bir saniye düşünmem, duraklamam bile. Ne varsa elimde, fırlatıp atıp yere, koşa koşa uzaklaşırım hem de hiç arkama bakmadan.

O kadar imreniyorum ki ne olursa olsun yaşamak isteyenlere.

Ama olmadı mı olmuyor meret işte.

(illustrated by Halime Keskin)

kendi kendine verilen sözler 1 : VENEDİK

2006-02-08T09:27:00.000+02:00

Seneye şubat ayında Venedik'e gideceğim, festivale...

görüş: BABA - OĞUL

2006-01-31T18:12:00.000+02:00

Nasıl ana- kız ilişkisi için 'anasına bak kızını al' ise, oğul-baba arasındaki ilişki de aynen öyle. Evlenmeden önce mutlaka babayı kontrol etmek lazım. İstisnalar hariç, erkeğin en kendine bir şey katamamışı babasının kopyası oluyor çünkü. Karbon kopya gibi.

diyaloglar - YOK OLUŞ

2006-01-25T13:59:00.000+02:00

erkek: - Beni hiç sevmiyorsun ama zerre kadar önemli değil çünkü ben de kimseyi sevmiyorum artık. Anamı, babamı, kimi getirsen önüme fark etmez. Tüm dünyamda kime ne kadar sevgi verdiysem hepsinden alıp sana verdim, öylesi sevdim seni. Allah belanı versin.

kadın: - ......

parça 6: TUTKU

2006-01-25T13:57:00.000+02:00

Onu dinlerken, ilk defa birine o istemese bile kölesi olacak kadar tutkuyla bağlanmanın ne olduğunu hissetti ve hiç hoşuna gitmedi. Asla olmamalıydı bu. Şimdiye kadar yaşadığı ilişkilerde hiç istenmediği ya da terk edildiği olmamıştı. Ölüm sayardı bunu. Ölürdü çünkü gerçekten de. Gururu onun için her şeyiydi, ruhuydu. Giderse, geriye hiçbir şeyi kalmazdı. Kafasını, kaldırım taşlarıyla beraber yoğurduğu düşüncelerinden kaldırdı, onun gözlerine baktı ve pıt diye düşüverdi içine. Sonra onun da aynı korkuyla yandığını gördü düştüğü yerde. O da "Beni bırakırsa yaşayamam, ölürüm" diyordu. Bocaladı, çırpındı, sendeledi ve daha fazla dayanamayarak tüm ağırlığıyla gururunu onun derin gözlerinden içeri, aşağıya bırakıverdi.

hayatıma yön veren öğütler: NEFRET

2006-01-25T13:56:00.000+02:00

"Kimseden nefret etme bir tanem ve bunlar yüzünden hayata küsme. Çok ağır bir yük bu. İntikam almaya falan da çalışma. Bu enerjini, her zaman onlardan daha iyi olmak için kendini geliştirmeye harca. Bir süre sonra onlar senin onlardan daha iyi olduğunu anladıkça seninle tekrar arkadaş olmak isteyecektir. Unutma ki kimse isteyerek kötü olmaz. Bu yüzden senin canını bilerek ya da bilmeyerek kim acıtırsa onunla arana mesafe bırak ve senin canını acıtamayacak mesafeye gelene kadar da ondan sessizce uzaklaş ama nefret etme. Böylece zaman geçip de o hatasını anlarsa ve sen onu kaybetmek istemediğine karar verirsen aradaki mesafeyi azaltabilirsin. Yok, eğer onun sana zarar verdiğine kesin karar verirsen sessiz kayıtsızlığın ve mesafenle onu sana zarar veremeyecek hale getirir ardından yine o anlamadan hayatından çıkarırsın. Böylece o bunu fark edip sana geri gelmek ya da daha çok zarar vermek için harekete geçene kadar sen mesafeyi çoktan aşılmaz hale getirmiş olursun ama bunu yaparken ona kötülük yapmadığın için de onun elinde sana karşı kullanabileceği bir silah olamaz."

annem: 1992/ilkbahar

parça 4 : AĞAÇ

2006-01-25T13:46:00.000+02:00

İlk o zaman olmuştu. Adadaki o ıssız korulukta. Bankta sevgilisiyle otururken, bir anda korudaki ağaçlardan biri oluverdiği ve seneler öncesine gömdüğü bu garip anıya, belleğindeki tüm ayrıntılarıyla geri döndü.

Sevgilisiyle sevgili olmanın gerekliliklerinden olan o abuk subuk ve boş konuşmalardan birini yapıyorlardı. Sevgilisi kendi elleriyle yaptığı şımartılmışlığıyla ve tüm kibriyle bilmiş bilmiş konuşurken bir süre ona ve söylediklerine dikkatini vermeye çalıştı. Derken hemen önünde duran uzun kavağa takıldı gözü. Görebildiği her noktasına baktı ağacın. Baktı, baktı, bakarken bir anda sevgilisinin anlamsız konuşmalarını duymaz oldu ve zaman duruverdi. Derin bir nefes çekti ve "oh" dedi. Nefesini çekerken ağaç da onu içine doğru çekti sanki. Köklerini, yapraklarını, gözenekleriyle suyu çekişini ve suyun içindeki ilerleyişini ve rüzgârı tüm benliğiyle hissetti. Sonra o duran zaman büyük bir hızla ivmelenerek geriye gitmeye başladı; kış, sonbahar, yaz, ilkbahar... Seneler... Asırlar. Gördükleri inanılmazdı. Derken zaman birden tam tersine döndü. Yaprakları sararıyor, dökülüyor, yerine yenileri çıkıyor, gövdesi kalınlaşıyor, banka insanlar geliyor, gidiyor, kuşlar, adadaki sahipsiz atlar, herkes gelip gidiyor, bir o kalıyordu, diğer ağaçlarla birlikte. O ise gittikçe kalınlaşan gövdesi içinde, telaşsız, her ağacın kendisine özgü olan melodisi ve ritmiyle salınıyordu. O kadar huzurluydu ki.
Sonra bir anda girdiği hızla geri dönerek ağacı bırakıp, etten ve kemikten olan bedenine geri döndü. Ansızın bitivermişti. Sevgilisine baktı büyük bir hayretle. Hiçbir şey anlamamıştı ve hala konuşuyordu. Anlatsa inanmazdı. İnansa bile onunla olayın heyecanını ve güzelliğini paylaşmak bir yana kendisini dinlemediği için üstüne bir de kızardı. Canı müthiş sıkıldı. Kafasını sertçe yukarı kaldırdı ve sevgilisinin sözünü keserek "Hadi gidelim." dedi.

(illustrated by Halime Keskin)

günce - AMELİYAT

2006-01-25T13:44:00.000+02:00

Dün gece yağan karın cazibesine ve içimdeki huzursuzluğun yarattığı enerjiye daha fazla dayanamayarak gecenin 22.30?unda saten pijamalarımın paçalarını çizmemin içine öylesine tıkıştırıp atkı ve bere bile almadan dışarı çıktım. Önceleri sakin sakin yürüdüm. Sonra çocukluğumu hatırlayarak kimsenin bozmadığı kar birikintilerinin kimisinin tam ortasına zıplayıp kimisine tekmeler atarak onları bozma oyunu oynadım. Yapılıp ardından kafası koparılmak suretiyle zarar verilen bir kardan adamı tekrar hayata döndürdüm. En son nefes nefese kalıp durulduğumda annem düştü aklıma ansızın. ?Yarın, bu beyaz kışta, beyazlar giymiş doktorlar, beyaz plastikten eldivenleriyle onu kesip biçecekler. Kaburgalarını kesip o minik güzel kalbine ulaşacaklar. Sonra her bir odacığında babamın, ablamın, benim ve kardeşimin oturduğu bizi oradan geçici bir süreliğine çıkarıp odalar arası kapıları yenileyecekler. Tadilat bitince de bize alın bunu eski haline getirin diye geri verecekler.? Diye düşünürken evin önüne geldim. Omuzlarım iyice düşmüş yürürken üzülerek çocukluğumdan kalan kar ile ilgili tek ortak noktanın eve girdiğimde yüzümün ve açıkta kalan her yerimin alev gibi yakması olduğunu fark ettim.

parça 3 - İLK ROL

2006-01-24T11:13:00.000+02:00

İlk rolü yok denecek kadar azdı. Sahnenin ortasına kadar geliyor, ona bir şey soruyorlar ve o da üstü hüzünle örtülü bir bakış fırlatıyordu. Endişeyle, kendi kendisine mırıldandı;
- Üstü hüzünle örtülü bir bakış.
- Nasıl atılır ki bu?
Habib soruyu duymuş ve hemen yanına seğirtmişti. Gülümseyerek,
- Çalışmak mı lazım? Diye sordu. Ardından,
- Hiç gerek yok. Bak, onun gözlerine, epeydir var, her şeye ve herkese karşı. Diye ekledi.
- Gerçekten de öyleydi. Bana göre hep öyleydi, onu Habib kadar eski tanımadığım için. Geldiğimde öyle buldum onu. O yüzdendir, hikâyesini hala bilmem. Sonraları, yıllar geçip bir bir yaşadıktan sonraları, o hüznün ve üstünü örttüklerinin ne olduğunu tek tek anlıyorsun ve buna da yaşanmışlık diyorlar.

sevdiklerim: FİKRET OTYAM

2006-01-17T18:04:00.000+02:00

kişiler: BABAM

2006-01-17T15:59:00.000+02:00

Babamı anlayabilmek ve onunla gerçekten arkadaş olabilmek için onun benim büyümemi beklemesi gerekti. Her yaşta arkadaş olabileceğim ve çocukken benim seviyeme inip tüm sorumluluklarımı paylaşan bir babaya sahip olma lüksüne erişemedim. Yani aslında çoğunluk Türk çocuklarının sahip olduğu bir babaydı benimkisi büyürken. Ama bizde olay büyüdükten sonra başladı. Onun aslında hepimizden daha da çocuk olduğunu kavrayıp her daim canının oyun arkadaşı istediğini keşfetmemle beraber ilişkimiz şimdiki keyfine erişti. Arada genel olarak ömrün gidişatına göre zaman zaman büyümek zorunda kalıp üzülsek de mecbur olmadıkça yapmıyoruz bunu. Tabi benim bu Nirvana seviyesi diyebileceğim anlayış çerçevesini kurmam ve genişletmem epey bir sancılı oldu. Benim erkek çocuğu olmadığımı anlayana kadar ki geçen sürede ufak tefek olanlar hariç (bir kere eşek sudan gelinceye kadar dayak yemem) hemen hemen problemsiz geçti ilişkimiz. Hatta ikimizin de keyifle anlattığı, geceleri herkesi yatırıp ikimizin aynı tekli koltuğa sığışıp buz pateni yarışmalarını ya da olimpiyat oyunlarını seyretme ritüellerimiz bu dönemlere rastlar. Ama ben büyüyüp de cins ayrımımın farkına varınca, hele hele bir de utanmadan mini eteklere, bikinilere özenip akşam dışarı çıkma istemelerine başlayınca arızalar da baş göstermeye başladı tabi.

önemli anlar - 1

2006-01-17T11:46:00.000+02:00

yarın Michael Graves ve şürekasıyla toplantım var ve üç gün boyunca da sürecek. Çok heyecanlıyım.

parça 2 - MUCİZE

2006-01-06T15:30:00.000+02:00

- Yaaaa vallahi bu sefer ki farklı Amca yaaa. Neden inanmıyorsun, gerçekten âşık oldum. O kadar tatlı ki.
- İyi de yavrum gülüm, tabi bir öncekinden farklı olur bundan doğal ne var, adı üstünde en sonuncusu bu, bir öncekilerle aynı olamaz ki.
- Aman ya, neden böyle söyleyip hevesimi kaçırıyorsun ki, bir daha da sana gelip anlatırsam.
- Ne var be yavrum ya, sonra günler geçtikçe seni üzüyorlar, benim de onları üzesim, böyle Yadigar'ı kaşıdığım gibi kaşıyasım geliyor fena halde. Benim tek derdim tasam bu. (Derin bir nefes alıp kaşağıyı diğer eline alarak) Peki, söyle bakalım nesi farklı senin için?
- Bana hiç kimsenin daha önce bakmadığı gibi bakıyor.
- Nasılmış bakalım o bakış?
- Sanki gözlerine inanamıyormuş gibi, sanki dünyanın yedi harikasından biriymişim, ya da gerçekleşeceğine inanmadığı ama karşısında öylece duran bir mucizeymişim gibi.
- Bak seeeen. Bunları o mu söyledi sana?
- Hayır işte, güzel yanı da o ya zaten, böyle hissettiriyor bana.
- Bak bu gerçekten güzelmiş işte. Ya bundan bir önceki sana nasıl bakıyordu?
- Islak köpek bakışı derdim ben ona, isteyip de bir türlü alamadığı bir oyuncağa bakar gibi ağlamaklı bakardı bana. İçten içe sinir olurdum ama kırılmasın diye de söyleyemezdim.
- Peki, sen ona nasıl bakıyormuşsun hiç söyledi mi?
- Tarif etmedi ama daha önce kimse ona öyle bakmamış. Çok güzel bakıyormuşum.
- Yadigâr huysuzlandı biraz, ben yapayım mı belki sakinleşir.
- Yok, havalar ısındı ya mevsimi geldi, çiftleşmek istiyor zilli, huysuzluğu ondan. Bakma sen.

dize - İNTİHAR

2006-01-06T13:47:00.000+02:00

Yine intiharımın eşiğine geldik.
Her gün buradan geçerken ben, ruhumu bu uçurumdan aşağı atıp öyle gidiyorum eve.
Bir çuval gibi,
Bir çöp gibi,
Bağıra bağıra atlıyor her seferinde.
Ve ertesi güne tekrar doğuyor.

( ilk yazılış tarihi: 06 / 08 / 2005 )

fotoğraf: BEYAZ YILBAŞI

2006-01-05T10:43:00.000+02:00

parça 1 : KISKANÇLIK

2006-01-04T12:16:00.000+02:00

'Bak, şimdi söyleyeceklerime kızmak yok. Sen çok zeki, aynı derecede çekici, insanları kültürünle etkilemeyi becerebilen birisin ve ileride çok çok yükselme şansın var ama;
Şu kıskançlığın tüm o zekâ pırıltılarını bir anda yok edip sığlaştırabiliyor seni ve o anda bu zehirlenmiş halinle, yaptıklarınla, kendini aptal durumuna düşürüyorsun. İşte bu yüzden, belki de sırf bu yüzden, hiçbir zaman istediğin yere gelemeyeceksin tam olarak. O kıskandığın, yerinde olmak istediğin insanların sahip olduklarını ele geçirmeyi istemek yerine kendi değerlerini yaratmalısın. Bu tavrın senin gençliğinden de kaynaklanmıyor maalesef. Bazı kötülükler yaşsızdır, ezelden beri cehennem dolabında kapalı durmaktadırlar ve insanlar da ezelden beri onları oradan alıp kullanıp tekrar yerlerine koyarlar. Maalesef ölümlü oldukları için hiç biri sonsuza kadar kullanamaz. Bu nedenle döneceği yer cehennemdir bu kötülüklerin? İyisi mi sen bir an önce vazgeç istersen bu kullanımlardan ve tek derdi kendi olan biri ol, yoksa sonsuza kadar kaybedersin, öldükten sonra bile.'

Dedi ve kurduğu bu cümlelere kendisi bile inanamadı. Bundan sonra yapabileceği tek şey, bulunduğu ortamı terk ederken herkesin içinde rezil ettiği kişiyi ve içinde rezil edilen herkesi arkasında bırakmak ve onlara sırtını dönmenin ne kadar da yanlış ama gerekli olduğunu bilerek gitmekti.

(ilk yazılış tarihi: 07/06/2005)

diyaloglar - EVLİLİK OYUNU

2006-01-04T11:59:00.000+02:00

- erkek: Aaaa bunları vermeyi unuttuk yine. Ayıp oluyor çocuğa, hiç sevmem ben. Yarın unutmayalım.

- kadın ( erkeğin bencilce, ben sevmem kimse yapmasın diyen cümlesine kızarak..): Unutma o zaman.

- erkek: Ne demek unutma. Unutmayalım dedim.

- kadın: Unutmayacak olsam bugün unutmazdım. Madem sevmeyen sensin sen unutma.

- erkek: Bu mu cevap yani? Ben biz diyorum sen ben diyorsun. Peki aşkım unutmayalım, denir, tamam hatırlamaya çalışırım denir..

- kadın ( sinir bozucu soğukluğunu koruyarak, geçmişte erkeğin ona böyle şeylere karşılık söylediği cümleyi hafızasından çıkarıp söyler): Ben hep senin istediğin cevapları vermek zorunda mıyım?

- erkek: Ben senin istediğin cevapları vermediğim zaman hatırlatırım sana bunu.

- kadın ( sıkılmış ve yenilmişlikle): Ben o cevapları aramamayı öğrendim artık.
Son beş dakikadır boşuna konuşuyoruz. Ne gerek var bu kadar uzatmaya bu konuyu?

- erkek: Hayat boş zaten ona bakarsan.

- kadın: Evet, özellikle seninleyken.

- erkek: Ne dedin sen?

- kadın: Boşver.

dize - UKTE

2006-01-04T11:03:00.000+02:00

Ankara!
İçimde ukte kalan şehir..
En güzel yeri İstanbul'a dönüşü deseler de
Boşver sen İstanbul'u.

O sevilmesi kaçınılmaz, her zaman al benisi olan şık şıkırdak kızlar gibi.
Sen ise sendeki tılsımı ve iç huzuru sadece bakanın gördüğü,
İlk anda fark edilmeyen,
Ama tattıkça, tanıdıkça, vazgeçilmez olan bir aşksın benim için.
Ağzımın tadıyla,
Gönlümün dolusunca yaşayamadığım,
Ve tüm böylesiler gibi bir parçamı öldürüp sana verdiğim,
O yüzden de sensiz eksik kaldığım şehirsin.

Bunu herkes böyle bilsin.

(ilk yazılış tarihi: 17/08/2005)

öykü - AİDİYETLİK PROJESİ

2005-12-28T15:15:00.000+02:00

Sahiplenme güdüsü eksikti. Kendisini bir yere ya da bir kişiye ait ya da bir şey/kişi ona aitmiş gibi hissetmemişti hiçbir zaman.
Tabi ki sevdalandığı şehirler vardı ve de insanlar..En çok da yaşamak zorunda olduğu kentte nefes almak ve yaşadığını hissetmek için herkesten gizli gidip aşk tazelediği okuldaki hocalarının pek sevdiği deyimle; kent nişleri.
Fakat bu güdü eksikliği insanlarla kurduğu ilişkilerde problem yaratıyordu. Sevdiği insana karşı herhangi bir sorumluluk hissedemiyordu. Neden bir yere giderken haber versin ya da izin alsındı ki. Küçükken ona sadece onu Yaradan'ın sahip olduğu ve sadece ona ait olduğu söylenmişti. Garip bir şekilde başka birini daha asla kabul edemiyordu.
Acaba kendimi programlasam mı dedi içinden. Bir yer seçse ve de bir kişi, evet ben buraya ait olmak istiyorum ve bu kişiye dese... Sonra yavaş yavaş alıştırsa kendini. Olur muydu acaba? ? Hııı evet eminim olur! dedi ve aynı hızla vazgeçti. Sonra güldü tüm ağlanacak hallerine yaptığı gibi. İşte vazgeçilmiş bir proje daha dedi, "aidiyetlik projesi", ve yaptığı işe geri döndü.

kitap - 100 FIRÇA DARBESİ

2005-12-28T15:14:00.000+02:00

Kitap bir zeka ürünü. Buna kimse karşı çıkamaz. Yazar burada kültürünü ( Yunan Mitolojisi), biriktirdiklerini ortaya koymuş. Tıpkı kitap kahramanı gibi insanları anlattıkları yoluyla irkilterek şaşırtmayı seviyor. Bu nedenledir ki gelenekselin dışına çıkamamışlar yükledikleri başka anlamlarla hikayeyi okumaya başlayıp devam edemeyecek, rahatsız olacaklardır. Her ilk kitabını yazan kadın yazar gibi sonunda gerçek hayatta nasıl sevilmek istiyorsa onu öyle seven bir erkek kahraman yaratıp kahramanın onu bulmasıyla hikaye mutlu sona eriyor.
Ama ne yazık ki bu küçüğe asla böyle bir şey olmadığını erkeklerin bir kadını tanımak, onu gerçekten tek amacı olarak belirlemek gibi bir gayeleri olmadığını söylemek lazım. Erkek her zaman onu çok sevecek bir kadın arar. Hikayenin kahramanı Melissa'nın istediği gibi birini tanıma amaçlı yaklaşmak ve sevmek yalnızca kadına özgüdür. Sanılanın aksine esas avcı kadındır ve her zaman avını sonuna kadar tanımak ister. Bu nedenledir ki gerçekten aşık olunca kadınlar kıskanç ve bencilce sadece sevilmek isteyen bir kediye, erkek ise saf, gözlerinden uysallık akan sadık bir köpeğe benzeyiverirler.

günce - YOL

2005-12-28T15:13:00.000+02:00

Dönüş yolculuğum her zamanki gibi son dakika verdiğim kararla saat öğleden sonra iki arabasında 27 numaralı koltuğu boş bularak başladı. Ben böyle yaşamayı seviyorum sanırım; önceden alınmış kararların cenderesinde olmadan o an aklımdan geçeni ve istediğim şeyi yaparak..

Yanına oturduğum 20'li yaşlarda genç kız ile 5 yaşlarındaki kız çocuğu.. Bu yolculukta hafızamın ilk sıralarında yer alan, çok uzun zamandır çağırıp da hatırlamadığım anılarımı geri getirdiler bana. Küçük ağlıyordu. Dışarıda onlara el sallayan onun gibi ağladı ağlayacak olan annesine. Ablası şimdiye kadar çok nadir rastlama şansı bulduğum sakinleştirici sesiyle onu yatıştırmaya çalışıyordu. Küçük ayrılıkların en acısını yaşıyordu, annesini bırakıp diğer şehirde yaşayan babasına giderken..

Daha o yaşta bölünmenin ve özlemin ne demek olduğunu kalbi acıyarak öğreniyordu. "Çok çabucak döneceğiz değil mi ablacığım?" diye sordu içini çeke çeke. Ablası cevap vermedi. Ufaklık "Çok çabuk döneceğiz değil mi ablacığım"? diye yineledi sorusunu, cevap bulmanın telaşıyla ve sesinin titremesi artarak. Öyle çok şey vardı ki o ses titremesinde.. Abla ise bambaşka bir cevap vermeyi tercih etti ona, bir de yalana sığınıp güvensizlik duygusunu öğretmemek için herhalde. Belli ki dönüşü zor bir yolculuk olacaktı ve daha şimdiden kapanması çok zor bir gedik açılıyordu küçüğün kalbinde.

Kalbini, korkusunu, özlemini, her şeyini anımsayıverdim ve bir anda hemen hemen aynı yaşlardayken ağlaya ağlaya sırf çocuk yetiştirme egosunu tatmin etsin diye götürüldüğüm halama giderken buldum kendimi.... Gündüzleri trene binmek ve parka gitmek, akşamları da o zamanlar çok kıymetli olan ve Türkiye'de bulunmayan kakaolu süt tozundan bir yemek kaşığı yiyebilmek ödülleriyle avutulup, annemi özlemeyi suçluluk duyarak gözyaşları arasında halama itiraf ettiğim ve sonucunda asık bir surat ve tüm gece hiç konuşmama ile anlamsızca cezalandırıldığım günlerim kalbimde hiç yerinden oynamamış tıpkı bu küçükteki gibi bende de bir zamanlar açılmış olan gedikte öylece duruyordu.

Sonra hızla yine otobüse geri döndüm. Ona anlamasa da bu özlemlerin hiç bitmeyeceğini, büyüyünce de aynı hislerin bu sefer başka başka şekilde, bir erkek ya da ona kavuşamamak gibi türlü türlü kılıklarda tekrar karşısına çıkacağını bir an söyleyecektim ki vazgeçtim. Öğrenecekti nasıl olsa. Tıpkı şimdiki gibi canı acıya acıya.

Derin bir nefes aldım, son bir kez daha şükrettim büyüdüğüme ve onca şeyi yaşayıp bitirdiğime...

günce - YOL 2

2005-12-28T15:12:00.000+02:00

Otobüs Düşün-cesi

Bir otobüs güncesine daha hoş geldiniz. Çok yolculuk yapanlarda vardır bu. Saatlere göre farklı düşünceler, hüzünler. Tabi mekan otobüs olunca, zaman da yol, günce demek yanlış oluyor. Düşün-ce demek mi doğru acaba? Düşünce değişimine göre tanımlarsak geçen zamanı çok da yanlış değil gibi, ne dersiniz?
Bu seferki dönüş yolu. Gelirken mesela ilginç olarak inek bolluğu vardı yollarda. Hıı, bildiğimiz inek. Ama çobanları yoktu o enteresan. Ya çoban kıtlığı ,vardı ya da ineklerimiz trenden ümidi kesip kendilerini yola vermişler. Tam üç farklı yerde birer ikişer saat arayla üç farklı inek sürüsü gördüm ve bunlardan ikisi bildiğimiz üst geçitten otoyolun karşısına geçmek suretiyle tek sıra halinde arz-ı endam ediyorlardı ki başlarında çoban yoktu vallahi. İlkinde aymadım, öyle baktım ben de onlara yadırgamayarak hemcinsleri gibi. İkincisinde "Allah Allah", üçüncüsünde "yok canım" dedim artık.

Doktor ve Arıza...

Ne kadar karizmatik bir meslek bu doktorluk kardeşim.
Otobüste biri arızalandı, hemen aranızda doktor var mı nidasına ellili yaşlarda bir bayan kendinden emin adımlarla yerinden kalkıp hastanın yanına gitti. Akabinde nabız kontrol, rutin sorular..vs.
Maalesef acil durum mesleği değil bizimkisi. Pardon aramızda mimar var mı arkadaşın ?evi? gelmiş de.
Netekim bu kısa mola ve arızalanan yolcu giderilmesinden sonra yolculuğumuza devam ediyoruz.

Yine...

Allah'ım yine yoldayım yine bilmem kaçıncı ben sayamadım içim kaldırmıyor siz sayın yolculuklarımdan birini yapmaktayım. Çok da severim aslında şööyle rahat otobüs yolculuklarını. İnsanın kendisiyle kaldığı ve ister istemez o anki hayatı ile ilgili kendine özet geçtiği keyifli zorunlu aralardır. Tabi kendisiyle kalmasını sevenlere. Çünkü ne kadar kitap, dergi, gazete okuma ya da film izleme gibi aktivitelere vermeye çalışsanız da kendinizi, yanınızdaki pencereden akan geçişlerle beraber sizin de beyninizdeki düşünce akışınız başlar ister istemez.
Bu yolculuk accayip keyifsiz olacak benim için çünkü güneş batmakta ve benim en büyük eğlencem cam kenarı manzaram gittikçe kararmakta. Sevmiyorum gece yolculuğunu. Görüntü bir yerden sonra aynı oluyor; 101. lamba, 102. lamba...vs?

Adına Muhalif Tez

Böyle tıngır mıngır yazdığıma bakmayın çok da keyifsizim aslında. Daha çok da sinirli. Akademik bölümler arası bir adet kıçıkırık A4 kağıda sahip çıkılamaması basiretsizliği nedeniyle yüksek lisans tezi zamanında teslim edilmemiş kişi muamelesi görmüş ve ne olacağı Cuma günü o A4 kağıda sahip çıkamayanları yöneten yönetim kurulunda belli olacak biriyim şu anda. Yine de sinirlenmezdim de bu olumsuzluğu A4 acizi kurumun format kaprisleri yüzünden tam üç kere tez cildi bozdurup tekrar tekrar yaptırma üzerine yaşayınca insan ister istemez bir hoş oluyor canım. Böyle nasıl desem kafayı sıyırıp olmadık şeyleri yapanlara pek içiniz ısınıveriyor. Yedi düvelini düvelleyesiniz falan gelebiliyor ihtiyaç olarak. O noktada sakinleşmek için işi şakaya vuruyorsunuz aksi takdirde bünye kaldırmıyor. Yanınızdakilerin aha şimdi gülerken bir anda ALLAAAAH diye duvara kafa atacak bakışlarına maruz kalıyorsunuz hafiften sizin ayarı kaçırdığınızı ve çok da haksız olmadığınızı düşünenler tarafından ama onlar da eğleniyorlar bir yandan. Çünkü siz en ağlanacak halinize gülerken onlara da eğlence çıkıyor.

Törpü ve İslam...

Vee hava karardı akşam oldu. Yine vee üzerine bir de sanırım diyerek beden başka sıkıntıdan tırnak törpüleyip sonra da büyük bir ciddiyetle İslam İlmihali okuyan bir yolcu daha yok. Okumak lazım kardeşim, kaçınız biliyor İslam gereklerine göre yaşam kuralları neymiş? Kuran da değil ki bu abdest alıp merasimle açalım kapağını. Yani aslında otobüste ikinci arıza yolcu benim. Öbür teyze fena oldu zaten, biz de bıraktık ilk benzincide.

anı - İLAN-I AŞK

2005-12-28T15:10:00.000+02:00

Dün hayatımın en güzel ilan- ı aşkını, şimdiden ileride harika olacağı belli olan bir erkekten aldım. Hani tüm kadınların hayalidir, erkek kalabalık bir grup içerisinde kimse onları tanımasa bile herkesin duyabileceği şekilde kadına "seni seviyorum" der. Aynen bu şekildeydi ve mest olma derecemi size anlatamam. Cümle tam olarak şuydu; Arkadaşlar bu Ebru. Ben onu çok seviyorum. O benim teyzem ve ben onun gülüyüm. Evet 2,5 yaşımdaki yeğenim değme erkeklere taş çıkartacak bir cesaretle herkese beni çok sevdiğini söyledi ve ardından sarılıp öptü bir de üstüne üstlük. Tabi yine tüm kadınların kesinlikle olacağı gibi dünyalar benim oldu. Bir erkek tarafından böylesi sevilmek....
Şimdi bu yazının devamında ne beklersiniz bilmem ama ne diğer erkeklere sitem ya da iğne gelmeyecek.. Ben sadece bunun müthiş bir şey olduğunu ve her hatırlandığında üzerinden kaç yıl geçerse geçsin yüzümde bir çift gülümseme olacağını söylemek istedim sadece. Erkek ya da dişi fark etmez, siz hiç böylesi sevildiniz mi?

(ilk yazılış tarihi: 19/09/05)

dize - BENCİLLİK

2005-12-28T15:09:00.000+02:00

Yalnız başımın bencilliğindeyim,
Keyiflerdeyim.
Kendimin en kıskanç sevgilisiyim şu an.
Kimseyle hiçbir şeyi paylaşmak istemiyorum.
Çünkü bilemez kimse benim için denizin rengini, gülün kokusunu,
Ya da göremez benim gibi dünyayı bir gözden..

(ilk yazılış tarihi : 17/08/05)

deneme - HERKESİN KENDİ CEHENNEMİ

2005-12-28T15:08:00.000+02:00

İnsanların mutsuzluktan dibe vurduğu anlarda, "aslında siz hem zengin hem başarılısınız....Azla yetinmeyi bilin" ya da "bak çevrende senden daha kötü neler var" avunmalarının anlamsızlığı daha da batar. Neye göre daha kötü ? Neyle ölçülür ki bu ? Kaybedilenle mi? Ya yoksa ortada kaybedilen.. Yoksa illa ki var mıdır? Çekilen ızdırab ise ölçülüp yarıştırılacak olan, işte orada esas değer çıkıyor sanırım..Mutsuzluk verdiği acının derecesine göre hissedilmez mi zaten..
Bu nedenle kimse kimsenin mutsuzluğunu küçümseyip "şuna bak halbuki ben neler çekiyorum" demesin...Herkes bu dünyada kendi yarattığı cennet ve cehennemlerde yaşıyor..Büyük ya da küçük, cehennem cehennemdir sonuçta. Tıpkı içinde varolduğu kabul edilen ateş gibi.. Ateşin azı da çoğu da aynı acıyı vermez mi..

(ilk yazılış tarihi : 05/07/05)

dize - YARIM...

2005-12-28T15:07:00.000+02:00

Önce sen kanadın,
Ardından ben.
Çoktu acı, dayanılmazdı
Can bedenden çıkamadı.
Önce ben kanattım,
Sonra sen.
Bilemedik birbirimizi.
Yaşayamadan öldük sebepsiz.
Ve sonunda,
Önce sen gittin,
Ardından ben...

(ilk yazılış tarihi: 17/08/05 )

dize - İNTİHAR

2005-12-28T15:06:00.000+02:00

dize - ORTAÇAĞ KADINI

2005-12-28T15:04:00.000+02:00

Sevgi emekçisi değilim ben.
Sevmek çok zor gerçekten, sürekli açık yaralarla dolaşmak gibi
Çok acı veriyor,... her yıkımı daha da zor oluyordu.
O yüzden sevmeyi çok önceden bıraktım.

(ilk yazılış tarihi: 27/08/05...10.22)

dize - HÜZÜN ve AĞUSTOS BÖCEĞİ...

2005-12-28T15:03:00.000+02:00

Ben sonbaharım,
Sen ise yaz.
Sonbaharın kışa en sevdalısı.
Hüznüm bile tüm yapraklarını dökmüş

Ben sonbaharım,
Sen ise yaz.
Ağustos böceğine saz çaldıranı hem de.
Hüznün bile yaz yağmuru gibi kısa,
Geldiği gibi damlalarla beraber akıp giden
Sonran,
Hep güneş..

(ilk yazılış tarihi: 24/09/05)

günce - UĞUR BÖCEĞİ KADAR ŞİRİN BİR BÖCEK VAR MI?

2005-12-28T15:02:00.000+02:00

Bu uğur böceği zaafım ne zaman ve nerede başladı hiç hatırlamıyorum ama biraz önce yavru bir tanesinin yolunu şaşırıp üstüme konmasıyla o an dünyanın en mutlu insanı edecek kadar beni ya da bu aralar geçirdiğim zor dönemde kendisini benim yardım meleğim sandıracak kadar kendisini etkisi altındayım. Öyle ki dayanamayıp benimle beraber ders çalışması için kütüphaneye getirdim onu. Şu anda defterin en üstünde, başına ne geldiğinin anlamazlığı içinde hareketsiz durmakta. O kadar küçük ki ancak 6 mm boyunda. Üstünde sadece 2 tane benek sığabilmiş henüz. Çoook küçüük buuu! Benim gibi.

Hala mekanla kurduğum ilişkilerde en duyumsadığım ve kanıksadığım anların yalnız başımın bencilliği olduğu anlarda hemfikiriz. O yüzdendir ki şu an oturduğum eve halen alışamamış durumdayım. Oturup dertleşemedik ki daha! Bana anlatamadı kendini. Oysa bugün sabahtan beri ODTÜ'nün içinde neredeyse her ağaçla, rengiyle, kokusuyla sohbet halindeyim. Hepsinden zerre zerre huzur topladım. Nedir beni burada bu kadar çeken bilmiyorum. Herkes yaşadığım şehre methiyeler düzerken ben buranın ruhuyum herhalde.

Neyse uğur böceği de uçtu gitti sola doğru. Dışarı çıkacağını sandı camdan ama nafile. Unutmayayım da çıkarayım giderken..

(ilk yazılış tarihi:18.04.05)

dize - ELİ BÖĞRÜNDE KALMAK...

2005-12-28T15:00:00.000+02:00

Bitmemiş aşkları anlatır bu deyim..
Sonunun ne olduğu belirsiz,
Öyle ortada bırakılmış,
Terkedilmiş çocuklar gibi
Ve insanı eli böğründe bırakan...
Kalakalırsın öylece..
Hatta yıllarca..
Elini tam uzaklaştırmışken,
Gördüğün anda cayır cayır olursun yeniden.

(ilk yazılış tarihi:09/08/05...11.58)

öykü - RÜYA...

2005-12-28T14:59:00.000+02:00

Ah benim delifişek kızım!

Yine sığamadın kabına değil mi? Yine dar geldi sana duvarlar, sınırlar. Bu bağlanmayı sen kendin istediğini belirttiğinde çok şaşırmıştım. Bana usul usul ama gözlerindeki ışığı kaybetmiş, özetle "artık bu düzenin bir parçası olmak istiyorum" dediğindeki o yenik, sıradanlaşmaya çalışan ama gözleri çağıl çağıl yardım isteyen halin hala gözümün önünde. O an aklıma seni ilk gördüğüm, altı yaşındaki bana çakmak çakmak, muzurluğun en tatlı haliyle bakan ama konuşup ayak üstü atım hakkında sohbet ettiğinde büyük bir adam ruhu taşıyan şaşırtıcı halin gelmişti. "Ah be kızım, ah be yavrum, bu karar böyle alınmaz ki! Şu söylediklerini aklın değil yüreğin de söylemeli. Madem gözünü kör edeceksin bu körlüğün onun ışığından kamaşarak olması lazım karanlıkta kalarak körelterek değil ki !" demek istemiştim sana. Keşke diyeymişim. Keşke herkes seni buna iterken ben elinden tutup çekip kenara Bak bir, bak gözüme bak, kendine sordun mu kendine? Bir tek kendine sormamışsın, kendin onaylamamışsın bunu. Çevrendekiler onaylamış, herkes çok seviyormuş sana ne, onlar mı koynuna alacak. Etme be kız, yapma be kız" deseymişim. Dinlemezsen dizime yatırıp dövmeliymişim seni. Zaten bu karara inançsızlığın bana bunu ayak üstü söylemenden, benim onayımı almak ama yorumumu duymak istemeyişinden belliydi.
Çevrendekiler....Onların hepsine de ayrı kızıyorum ya neyse. Nasıl anlamazlar seni bunca sene ben bilmiyorum ki. Senin normal olamayacağın, düzene uyamayacağın çünkü senin sıradan olmadığın daha o kısacık saçları derede oynamaktan sırıl sıklam olmuş afacan halinden belliydi. Sonra el birliği etmişçesine kendi doğrularını sana öğrettiler bir bir. Öğrettiler öğrettiler de bunları yorumlarken eğer düzen dışı bir karar alacak olursan herkese karşı siper duracak kadar kendine güveni vermediler ya, işte ben buna kızıyorum. Daha ergenlik döneminde annen sen çocukluğunun verdiği cahillikle bir takım şeyleri kör topal yaşarken bunları öğrenip seni cezalandırabileceği en kötü şekilde yaraladı, onaysızlığı ve sevgiden mahrum etmesi ile. Ona da hem kızıyorum hem kızamıyorum ya neyse. Sanki gençliğinde kendi annesinden kaçıp bana geldiğinde onunla hiç konuşmamışım onu hiç uyarmamışım gibi. Şimdi önemli bir karar alacağın zaman herkesin onayını almak istemen neden zannediyorsun ki!
İlk o zaman anlamıştın dünyada yapayalnız kalmanın ne olduğunu. Daha araba kullanmaya yaşın bile tutmuyordu. Bu birdenbire büyütüvermişti seni apansız. Bir süre kendini suçlamış, kahrolmuş, buhranlar yaşamış, sadece annenle değil o itle de uğraşmak zorunda kalmış, ama asla asaletini yitirmeden o yüksek ruhunla bana şu yazıyı yazmıştın; "kimseden nefret etmiyorum, kimse isteyerek kötü olmuyor. Herkesin bir nedeni var kötü olmak için. İnsanlar su tanelerine benzer, toprağa da karışsa, çamura da bulaşsa özü sudur ve ne olursa olsun bir gün özünün berraklığına geri döner." Ağlatmıştın beni be kız, hem de zırıl zırıl. "ah !" demiştim, harcıyorlar kızı göz göre göre. Elalem ne der uğruna. Ama gariptir sen kendi yaralarının hepsini tek tek sarıp iyileştirmiştin zamanla ama maalesef hiç kaybolmadılar. Maharet onlarla beraber yaşamayı bilmekti, öğretilmeden, kanaya kanaya. Buldun ya onu da, bu da sana ikinci kez hayran oluşumdu benim.

Ah benim afacanım, kabına sığmayanım. Anlayan nasıl da anlıyor ilk bakışta senin ne olduğunu. İlk başta sana sahip olabilmenin sarhoşluğu ile neler neler diyorlar, neler yapıyorlar. Sen de hiç kaybetmediğin o çocuk yüreğinle hemen kanıveriyorsun be kızım. Erkekler böyledir maalesef, kendimden biliyorum. Sonra sana sahip olmaya alışıyorlar çabucacık. Sen de onlara kendilerini alâmetifarikalarmış gibi hissettirerek el veriyorsun, yardım ediyorsun onlara, ama anlamazlar ki aslında öyle değiller, senin ışığını yansıtan ay parçaları onların hepsi. Bana her âşık oluşunda gelişin hep aynı değil miydi, "bu sefer çok mutluyum, vallahi" ben de her seferinde adayı merak eder, görünce de anlardım neyin ne olduğunu. Üzgünüm benim adı gibi güneş kızım ama kendi güneşini bulamadın henüz. Senin ışığınla kör olmayacak, sen solduğunda ışığını seninle paylaşacak kişi değil o akşamları sardığın. Kötü de değil ama ay parçası işte ötesi yok.

Şimdi ne yaparsın, ne karar verirsin bilmiyorum ama Allah aşkına bir kere de içindeki o altı yaşının ruhunu dinle be çocuk. Biliyorum bana gelmeye cesaretin yok bu sefer çünkü sana o ayak üstü muhabbetinden kırgın olduğumu zannediyorsun. O yüzden yazdım bu mektubu sana. Belki öbür dünyadan bile olsa sana yetebileceğimi göstermek için. Senin beni bulmana hiçbir şey engel olamaz biliyorsun sonuçta madde hepi sonu. Gerçek arkadaşlar hiç darılmazlar be çocuk, ben de sana hiç darılmadım bir kere bile. Üzülmüştüm sadece. Hala kendinin farkına varamadın diye üzülmüştüm. İnan körkütük âşık olup, bana gelip "âşık olduğum için" diye gösterseydin sebebini hiç kızmazdım çünkü bu karar öyle verilir. Sen bakma o mantık kumkumalarına, korkak onların hepsi. Öyle "bir sonraki aşama bu, artık herkes sıkıştırıyor" falan safsataları değil. Neyse meleğim, birazdan uyanacaksın o yüzden bitirmem lazım. Bu okuduklarının hiçbir kelimesini unutmayacağına eminim çünkü sen yine o çok bilmiş çevrendekilerin sandığının aksine hiçbir detayı unutmazsın. O unutkanlıklar dalgınlıklar kafanda taa senelerdir halletmeyip bilinçaltına attığın dağınıklıklar yüzünden. Bir boşaltsan ve tek tek yerleştirsen, kullanmadığını da atsan onların, ne unutkanlık kalacak sende ne dağınıklık bunu sen de biliyorsun.

Sana tek diyeceğim biraz cesaret benim aklı kendinden fazla kızım, biraz cesaret. Kalbini dinle. O, sana hiçbir zaman ihanet etmedi biliyorsun. Cılız da çıksa artık sesi, senelerdir onu duymadığındandır. Sessiz bir yere git ve onun ne dediğini anla.
Tamam mı? anlaştık mı?

dize - BOŞLUK

2005-12-28T14:58:00.000+02:00

Derinlerde,
Çok derinlerde,
İri bir taş büyüklüğünde,
Bir boşluk var.
O kadar eski ve dipteki,
Kimin önce yerleşip sonra boşalttığını bilmiyorum

öykü - OKYANUS...

2005-12-28T14:57:00.000+02:00

Küçük balık, Okyanus'un hemen yanında yaşıyordu. Tıpkı diğerleri gibi günlük yaşantısını sürdürüyor, geziyor, oynuyordu ama onu rahatsız eden bir şey vardı... Bir ses, içinden, içinin derinliklerinden gelen bir ses. "Sen buraya ait değilsin" diyordu. " Sen buraya ait değilsin." Ne zaman bu sesi duysa küçük kalbini korkuyla karışık bir merak kaplıyor, Okyanus'un derinliklerinden gelen ve gözünü alan ışığa bakarken buluyordu kendisini. Bazen o ışığa doğru bakarken hayallere dalıyor, rengini tam kestiremediği Okyanus'u hayal etmeye çalışıyordu. Acaba nasıldı? İçinde neler vardı? En çok da o ışık... Neden ona o kadar çekici geliyordu? Işığın kaynağı neydi?
Bir gün yine bu hayaller içinde yüzerken aniden geçitten geçerek Okyanus'a gitmeye karar verdi. Görmeliydi, mutlaka öğrenmeliydi rengini, içindeki sesin sebebini, aidiyetinin nerede olduğunu ve en çok da o parlaklığıyla onu davet eden ışığın kaynağını. Önce tereddütlü ve yavaş fakat gittikçe endişelerini geride bırakarak bir daha asla eskisi gibi olmayacak yeni bir hayata, ışığa doğru yüzmeye başladı. Büyülenmişçesine ışığa doğru hızlandı... Irmağın Okyanus'a döküldüğü yerden ona doğru geçti ve kendini bir anda koccaman yemyeşil bir dünyada buluverdi. Evet! Başarmıştı işte, Okyanus'taydı artık. Büyük bir şaşkınlık ve sevinçle, korkuyla değil çünkü korkmadığına emindi artık, çevresini incelemeye başladı. Ne kadar büyüktü burası ve öğrenecek ne kadar çok şeyi vardı. Derken hala ışığın onu çağırdığını fark etti. Tüm cevapları onda bulacağını bilerek kararlı ve hızlı, ışığa doğru yöneldi. Yaklaştıkça ışık daha da büyüyor, ışık büyüdükçe o daha da hızlanıyordu. Öyle kendinden geçti ki artık yorgunluğunu duymaz oldu. Yanındaki ırmakta yaşarken şimdi bir anda Okyanus'un derinliklerine, dibine gelivermişti. Son bir gayretle ışığa doğru hamle yaptı ve aniden sert bir 'şeye' çarptı. Geçirdiği kısa şokun ardından ne olduğunu anlamak için kafasını kaldırdı ve o 'şey'in ışığın kaynağı olduğunu anladı.
Bir aynaydı bu! Yavaşça ilerledi ve aynanın önünde durdu. İşte geliş sebebi karşısında duruyordu. Bakışlarını aynaya doğru kaldırdı ve tam o anda içindeki tanıdık ses karşıdan "Evine hoş geldin." dedi.
Balık, önce çevresini saran ve huzur veren o güzel kopkoyu yeşilliğe sonra da aynadaki eşine baktı...ve ölene kadar yeni evinde yaşamaya karar verdi...

(ilk yazılış tarihi: Haziran 2001)

deneme - TASARIM ve PAZARLAMA MİMARİSİ

2005-12-06T23:50:00.000+02:00

Sanılanın aksine mimarlık bina tasarlamak değil tasarladığı binayı hiç değişikliğe uğratmadan mal sahibine kabul ettirebilmektir. Mimarın başarısı ve ne kadar mimar olduğu yani kendine olan güveni, mesleğine olan aşkı ve yaptığı binaya olan inancının değeri o anda ortaya çıkar. O noktadan sonra mimarlık sanat değil pazarlamadır aslında, ürününü, kendi doğrularını belki de seninle hiçbir ortak noktası olmayan başkasına pazarlayabilmek...